76 OVER DE EIGENSCHAPPEN, DOOR WELKE ZICH DE MENSCH, NAAR 



voetgewricht, — het gewricht , dat de voet met het scheenbeen maakt, — 

 uitsteekt , en zoo den hiel of hak vormt ; iets waarvan wij bij de 

 hand geen spoor waarnemen. Het gevolg daarvan is , dat de wijze , 

 waarop zich de voorarm met de hand vereenigt, eene geheel andere 

 is , dan die , op welke de voet aan het been is gehecht. De hand is 

 als 't ware een verlengstuk van den arm ; de langste afmeting der 

 hand is, wanneer de arm in rust langs het ligchaam nederhangt, eene 

 voortzetting van de lengte-as des voorarms; de voet daarentegen vormt 

 met het been een hoek , en het is alleen door opzettelijke zamentrek- 

 king der kuitspieren, dat de voet zulk een stand aanneemt, waarbij 

 de voorvlakte der scheen en de bovenvlakte van den voet nagenoeg 

 in ééne regte lijn liggen. Ten gevolge van het achteruitsteken van 

 het dikke hielbeen schijnt dan ook in het geraamte het scheenbeen 

 niet vastgehecht aan het achtereind van den voet, — evenals de 

 voorarm zich met het achtereind der hand verbindt, — maar ingeplant 

 te zijn op den rug van den voet. Plaatsen wij den handpahn plat op 

 de tafel, op dezelfde wijze als de voet bij het staan op den grond 



rust, dan valt ons dit ver- 

 schil tusschen hand en voet 

 zelfs bij gelijke plaatsing» 

 ten duidelijkste in het oog 

 (zie fig. 3 en 4). 



Fkj. 11. 



Een tweede ver- 

 schil tusschen de hand 

 en den voet is gele- 

 gen in de verschil- 

 lende lengte verhou- 

 ding der middenhands- 

 en middenvoetsbeen- 

 Fij. 12. deren tot de vingers 



en teenen. Want bij de hand overtreffen de vingers de middenhands- 

 beenderen in lengte, terwijl bij den voet de middenvoetsbeenderen 

 langer zijn dan de teenen. 



