HKT LIGCHAAM BESCHOUWD, VAN DE DIEREN ONDERSCHEIDT. 87 



kinderen , misschien even vele 

 als het wél doen, in het ge- 

 heel niet, maar schuiven zich, 

 vóór hunue onderste ledematen 

 hun ligchaam kunnen dragen , 

 al zittende over den grond 

 voort. Het kruipen op handen 

 'en knieën is eene wijze van 

 ~ F ig 15. het ligchaam voort te bewe 



gen, waarvan de mensch alleen gebruik maakt onder zekere bepaalde 

 omstandigheden , die er hem toe noodzaken ; die soort van gang is 

 zelfs aan geen enkel zoogdier eigen. 



Niettegenstaande nu de beide opgenoemde feiten inderdaad genoeg- 

 zaam zijn om daaruit het besluit af te leiden, dat de opgerigte stand 

 en gang den mensch natimrlijk zijn, en ik ook niet van voornemen 

 ben hier breedvoerig te ontwikkelen, hoe de geheele inrigting van 

 het menschelijk ligchaam met die eigenaardige wijze van staan en gaan 

 in volkomene overeenstemming is , — ten aanzien waarvan ik naar de 

 ontleedkundige en physiologische hand- en leerboeken verwijs , — zoo 

 kan ik toch niet voorbij hier in korte trekken te wijzen op eenige 

 eigenaardigheden van den menschelijken ligchaamsbouw , waaruit ge- 

 noegzaam kan worden opgemaakt , dat het ligchaam des menschen voor 

 den opgerigten gang en stand zeer goed , voor den gang en stand op 

 vier ledematen daarentegen zeer slecht is ingerigt. 



Tn de eerste plaats komt hier in aanmerking de plaatsing van het 

 groote achterhoofdsgat, waardoor, gelijk wij weten, de plaats bepaald 

 wordt , waar het hoofd op den top der wervelkolom staat. Deze 

 plaatsing is zoodanig, dat het hoofd wel niet geheel in evenwigt staat 

 op de wervelkolom, maar toch met weinige inspanning der nekspieren 

 daarop in balans kan worden gehouden. Bij de viervoetige dieren 

 staat het achterhoofdsgat veel meer naar achteren, aan het achtereind 

 des schedels, volkomen in overeenstemming met de meer of minder hori- 

 zontale rigting der wervelkolom, — en het staat, volgens de opmer- 

 king van DAUBENTON, des te meer achterwaarts, naarmate de dieren 

 minder op den mensch gelijken. — De wervelkolom , op wiens top het 

 hoofd rust en waaraan bovendien alle overige gedeelten van het ge- 



