88 OVER DE EIGENSCHAPPEN, DOOR WELKE ZICH DE MENSCH, NAAR 



raamte zijn vastgehecht, wordt, gelijk het geval zijn moet met eene 

 regtstandige kolom , die het grootste gedeelte van den last des ligchaams 

 torschen moet , naar onderen toe al breeder en breeder. De boven 

 beschrevene sterke krommingen van de wervelkolom zijn, daar deze 

 kolom zoo ver naar achteren gelegen is, eene voorwaarde voor het 

 evenwigt des ligchaams. 



Van veel gewigt is in dit opzigt de groote breedte en ruimte van 

 het bekken. De heupbeenen (fig. 1 r r.) zijn breed , uitgehold , naai- buiten 

 uitstekende en alzoo zeer geschikt om bij den opgerigten stand de 

 buiksingewanden te ondersteunen. Bij de viervoetige dieren kan het 

 bekken hiertoe niet dienen ; maar de heupbeenderen zijn dan ook 

 smal, lang en plat. Door de breedte van het bekken bij den mensch 

 en de lengte van den hals , waarop het kogelvormige dijebeenshoofd t is 

 geplaatst , staan de onderste ledematen verder uit elkander en wordt 

 alzoo de breedte der door de voeten gevormde grondvlakte des lig- 

 chaams zeer vergroot , en de stand daardoor zekerder en vaster gemaakt. 



Vergelijken wij eindelijk de lange , dikke en zware beenderen der 

 onderste ledematen met de zooveel kortere, dunnere en ligtere der 

 bovenste , — de diepte van het heupgewricht en de stevige banden , 

 waarmede het voorzien is, met de kleine, ondiepe gewrichtsvlakte en 

 den slappen beursband van het, wel veel vrijer beweegbare, maar 

 zwakkere en zeer aan ontwrichtingen blootgestelde schoudergewricht , — 

 denken wij aan de krachtige bilspieren, waardoor de romp op de 

 ledematen in evenwigt wordt gehouden , en die niet alleen dik , maar 

 ook, wegens de groote oppervlakte des bekkens, waar zij hun bovenste 

 aanhechtingspunt vinden , breeder zijn dan bij eenig ander dier het 

 geval is , — aan de regluit gestrekte knie , waardoor bij het staan 

 het dijbeen loodregt op het scheenbeen rust, terwijl alle viervoetige 

 dieren en de apen gebogene knieën bezitten , — aan de kuilspieren , 

 die bij het gaan het geheele ligchaam opligten , en die bij den mensch 

 veel grooter zijn dan bij die dieren, wier ligchaamsgewigt over vier 

 ledematen verdeeld is, — eindelijk aan de breedte der voeten, die 

 niet minder dan de breedte des bekkens er toe bijdraagt om eene 

 breede en vaste basis voor het ligchaam te vormen, terwijl tevens 

 die voeten tengevolge van de inrigting des heupgewrichts , door den 

 mensch veel verder van elkander gebragt kunnen worden , dan door de 



