90 OVER DE EIGENSCHAPPEN , DOOR WELKE ZICH DE MENSCH , NAAR 



minder gemakkelijk valt het regt op gaan den hond, gelyk aan alle 

 gedresseerde honden duidelijk te zien is. 



Stellen wij ons daarentegen een mensch voor , die niet op handen en 

 knieën kruipt, maar werkelijk op handen en voeten loopt. Het zware 

 hoofd , niet behoorlijk opgehouden door genoegzaam sterke nek- 

 spieren en banden, — want de nekband {ligamentum nuchae) der 

 viervoetige dieren, door middel van welken deze hun hoofd op- 

 gerigt houden , ontbreekt wel niet geheel hij den mensch , maar is 

 by hem zeer zwak en voor dit doel volkomen ontoereikend , — zal 

 naar beneden zinken, en althans, wegens de te ver naar voren ge- 

 plaatste verbinding met den hals, niet dan met groote moeite en in- 

 spanning , en dan nog maar voor korten tijd , die houding kunnen be- 

 waren, welke het in fig. 15 bezit, — waarvan, behalve het vermoei- 

 jende afhangen des hoofds, ook het gevolg zal wezen, dat de oogen 

 meestal naar den grond gekeerd zullen zijn. Daar de beenen aanmer- 

 kelijk langer dan de armen zijn, — bij de viervoetige dieren heeft 

 juist het tegenovergestelde plaats, — zal de rug, zelfs bij gebogene 

 knieën , eene sterke helling van achteren naar voren bezitten. Dat 

 de voeten van den mensch bestemd zijn en ingerigt om met de zolen 

 op den groiid te staan, evenals die van den beer (fig. 14) bewijst hun 

 vorm en breedte; zij zijn bepaaldelijk niet er toe ingerigt om eene 

 meer aan het loodregte grenzende rigting aan te nemen, zooals bij de 

 vingerioopers het geval is , b. v. bij den leeuw (tig. 5 , n en w). Indien nu 

 echter de voeten bij een op vier ledematen gaanden mensch nederge- 

 zet worden , zooals zij behooren nedergezet te worden , en niet , zoo- 

 als in fig. 15, op de wijze der vingerloopende dieren, dan moeten zij 

 zoo digt aan de handen worden gebragt, dat de knieën nagenoeg in de 

 okselholten komen, waarvan het gevolg is, dat de rug rondgebogen 

 en de geheele voorvlakte des ligchaams als 't ware ineengedrukt zul- 

 len worden , waarbij dan het ophouden des hoofds nog veel moeijelij- 

 ker valt, dan in de houding van fig. 15. Zulk eene houding, die dan 

 toch inderdaad de houding is, welke de viervoetige mensch zou bezitten, 

 kan met geene mogelijkheid lang worden bewaard. Voegt men nu 

 hierbij den grooten afstand der schouders van elkander , — een gevolg 

 van de breede , niet, zooals bij de viervoetige dieren, zijdelings zaam- 

 gedrukte borstkas, — waardoor de armen te ver van de middellijn 

 des ligchaams afstaan om dit met eenige zekerheid te ondersteunen, 



