HET LI6CHAAM BKSCHOÜWD , VAN DE DIEREN ONDERSCHEIDT. 93 



die den mensch het meest naderen , loopen toch wel op de achterste 

 pooten , en worden dan ook vaak zoo afgebeeld." Er is zeker misschien 

 geen aap , althans geen aap die tot de ware apen behoort , die niet , 

 wanneer hij op den grond komt, soms voor een korten tijd een 

 opgerigten stand aanneemt. Maar in den wilden staat bevinden zich 

 de apen zelden op den vlakken gi'ond ; zij zijn boombewoners, en, 

 gelijk ik boven reeds aanmerkte, hun ligchaam is, en meer bepaalde- 

 lijk zijn hunne ledematen geheel en al tot klimmen en tot het wonen 

 op boomen ingerigt. Op den grond zijn de stand en gang op vier 

 pooten hun gewone en hebbelijke stand en gang, en zelfs wanneer 

 zij het noodig oordeelen zich op te rigten , ondersteunen zij zich 

 gaarne door een boom of lagen tak met de voorhanden vast te houden. 

 Woi'den zij genoodzaakt alleen op de achterpooten te staan en te loo- 

 pen, dan doen zij dit niet met gemak, en die houding vermoeit hen. 

 Geen wonder ook, daar zij altijd met sterk gebogene knieën staan, 

 en het ligchaam nooit rust op den palm der achterbanden , even als 

 bij den mensch op de voetzool , maar op den buiten- of pinkrand daar- 

 van , waarom hun gang dan ook altijd moeijelijk en hompelend is, even 

 als van een mensch , die op de buitenranden der voetzolen en met 

 gebogene knieën gaat. Ook de allermeest op den mensch gelijkende 

 apen , de Orang-oetan , de Chimpanzee en de Gorilla verlaten slechts 

 bij gelegenheid de boomen, waarop zij leven, voor den vlakken grond , 

 en wanneer zij dit doen, gaan zij waggelend en strompelend voort, 

 met de rugvlakte van de vingers der voorhanden op den grond ge- 

 leund , en dus inderdaad , even als alle andere apen , op vier pooten. Daar 

 hunne armen evenwel zeer lang zijn, veel langer dan de achterpooten, 

 zoo is daarvan het gevolg, dat de houding van den romp tot de ver- 

 tikale nadert, en het dier alzoo , in de verte gezien , regtop schijnt 

 te gaan '). Men heeft den gang van den Orang-oetan wel vergeleken 

 bij dien van een oud man, die op krukken voortstrompelt. 



Uit het gezegde volgt derhalve, dat de opgerigte stand en gang, 

 onder die bepaling , welke ik daaraan zoo even verbond, eene wezen- 

 lijke en uitsluitende hoedanigheid van den mensch uitmaakt, — eene 

 hoedanigheid , die hem alleen en aan geen enkel dier eigen is. 



') Zie Album der Natimr , 1854, bladz. 128. 



