lichtbeelden; 



DOOR 



P. HARTING. 



Licht! Heerlijkst gewrocht des Scheppers, wat ware de aarde 

 zonder u ! 



Ai'me blindgeborenen , die het zoo kunstig gebouwde zintuig mist , 

 waardoor de omringende wereld zich aan ons op de volledigste wijze 

 openbaart, hoe diep zijt gij te beklagen! Voor u is het onweder 

 slechts een rollend geluid, de zee slechts een bruisen, het schoonste 

 oord gelijk aan den donkersten kerker, de heerlijkste kunstgewrochten 

 slechts steen , metaal of doek ; gij gevoelt den handdi-uk van hen , die 

 gij lief hebt, gij hoort hunne stem, maar hun gelaat is u geheel onbe- 

 kend, gij ^ blikt niet in hun oog, gij kunt u zelfs geene voorstelling 

 vormen van hetgeen wij gelukkigen » zien" noemen. Dag en nacht 

 zijn voor u hetzelfde; hoogstens erkent gij de aanwezigheid der zon 

 boven de kim aan hare koesterende warmte , maar het sterrenheir , 

 dat aan den nachtelijken hemel flonkert , is voor u als niet bestaande. 

 Uw verschiet reikt niet verder dan de toppen uwer vingers. 



De ziende daarentegen ontvangt indrukken uit oorden, zoo verwij- 

 derd , dat de stoutste verbeelding de afstanden niet meer omvatten 

 kan, en, waar de indruk te zwak wordt om merkbaar te wezen, daar 

 wapent hij zijn oog, versterkt daardoor den indruk en dringt door tot 

 in de verste ruimten des heelals of bespiedt eene wereld, die niet 

 meer getast of gehoord kan worden , omdat de haar zamenstellende 

 deelen daartoe veel te klein en de daarin plaats grijpende bewegingen 

 veel te gering zijn. 



De lichtstralen , die in ons oog dringen en daar het beeld doen 



ontstaan van de ons omringende voorwerpen, zijn als zoovele oneindig 



fijne draden , die ons met hen in onmiddellijk verband brengen. Wij 



tasten die voorwerpen als het ware met de uiteinden der gezigtsze- 



1859. 7 



