LICHTBEELDEN. 109 



een nuttig , ofschoon beperkt gebruik als geneesmiddel had gevonden , 

 en thans een der onontbeerlijkste stoffen is geworden in elke photo- 

 graphische werkplaats. Het iodium vormt op de zilveren plaat eene 

 dunne laag, bestaande uit eene verbinding van iodium met zilver. Dit 

 iodzilver nu is eene voor het licht uiterst gevoelige zelfstandigheid. 

 Wordt de daarmede bedekte zilveren plaat op de plaats van het scherm 

 in de camera obscui-a gebragt , dan ondergaat het eene verandering , 

 des te grooter naar gelang van de sterkte van het licht en van den 

 tijd gedurende welken het daaraan blootgesteld is. Desniettegenstaande 

 bespeurt men van die verandering niets, wanneer men, na de bloot- 

 stelling aan de lichtstralen in de camera obscura , de plaat beschouwt. 

 Het beeld bestaat echter reeds , doch het is nog verborgen , het moet 

 no"- te voorschijn geroepen worden. Daartoe wordt de plaat gebragt 

 boven de dampen van verwarmd kwikzilver en nu , als door een too- 

 verslag , ontwikkelt zich het vroeger onzigtbare beeld en vertoont zich 

 duidelijk aan het oog. Nog echter zijn de omtrekken niet scherp , de 

 schaduwen slechts even aangeduid , en bovendien zoude het beeld de 

 blootstelling aan het daglicht niet verdragen. Legt men de plaat dan 

 echter in de reeds vroeger door herschel tot hetzelfde doel aange- 

 wende oplossing van onder-zwaveligzure soda , dan lost zich dat gedeelte 

 van het iodzilver op , hetwelk de inwerking van het licht niet ondervonden 

 heeft. De metallische oppervlakte van het zilver komt op die plaatsen vrij 

 en stelt bij eenen zekeren lichtinval , waarbij geene stralen regtstreeks 

 van die plaatsen in ons oog worden teruggekaatst , de beschaduwde 

 gedeelten daar, terwijl de lichte tinten worden voortgebragt door het 

 uiterst fijn verdeelde kwikzilver , dat zich bij de verdamping alleen op 

 die punten heeft vastgehecht , waar het iodzilver door het licht eene 

 verandering heeft ondergaan. 



Het opmerkelijkst in deze handelwijze van daguerre is voorzeker 

 de te voorschijn roeping van het beeld door blootstelling aan kwikzil- 

 verdamp. Hoe komt het, dat die damp zich niet over de geheele plaat 

 gelijkmatig aanslaat , maar integendeel alleen daar , waar het iodzilver 

 door het licht getroffen en gewijzigd is ? Voorwaar eene moeijelijke 

 vraag, waarop de tegenwoordige wetenschap slechts een onvoldoend 

 antwoord kan geven. Zij kan alleen wijzen op talrijke andere geval- 



