DE HONIGDAUW; 



DOOR 



H. C. VAN HALL. 



Met veel genoegen las ik, in het Album dei- Natuur 1858, bl. 

 257 — 266, een stuk van den Hoogl. harting over bovengenoemd ver- 

 schijnsel , dat zoo menigmaal verkeerd begrepen is en tot zoo geheel 

 onderscheidene opvattingen aanleiding gegeven heeft. Ik herinnerde 

 mij, nu 30 jaren geleden, dit zelfde onderwerp behandeld en den 

 honigdauw toen vooral aan eene uüziueeting of uitscheiding [excretie) van 

 een suikerachtig vocht uit de oppervlakte der meer of min ziekelijk 

 gewordene planten toegeschreven te hebben '). Later heb ik leeren 

 inzien, dat eene andere oorzaak van honigdauw, vroeger niet genoeg 

 door mij gewaardeerd, de honigachtige stof namelijk, die door blad- 

 luizen wordt afgescheiden, mede zeer algemeen is. In mijne Natuur- 

 lijke Geschiedenis van het Plantenrljk, Leeuwarden 1852 (bl. 168), 

 had ik dit opgegeven met de woorden: » Er is ook eene, bij ons 

 niet zeldzame soort van honigdauw, die het voortbrengsel van die- 

 ren is , van de hladluizen namelijk , die de sappen uit de plant op- 

 zuigen en aan haar achterlijf, als eene suikerachtige stof, wederom 

 uitwerpen." 



Ik meen ook nu nog die beide oorzaken van honigdauw te moeten 

 aannemen en ben daarin door onderscheidene eigene opmerkingen en 

 de waarnemingen , die ik bij andere schrijvers daaromtrent vond , meer 

 en meer versterkt. 



De Hoogl. HARTING meent slechts ééne dezer oorzaken en wel die , 



') Gedachten over den Bonigdauw , in Bijdragen tot de Natuurkundige Wetenschap- 

 pen III, bl 303—319 (Amsterdam 1828). 



1859, 9 



