152 HET LEVEN EN WERKEN VAN LINNAEUS. 



ïijne praktijk weldra zoo zeer aan , dat hij zijn langverschoven huwelijk 

 nu onbekommerd voltrekken kon. Had de botanie hem vele benijders 

 bezorgd, het scheen, dat de dienst van aesculapius hem beter uitzig- 

 ten en schitterender belooning geven zou. Doch het was slechts voor 

 korten tijd, dat hij aan zijnen eigenlijken werkkring onttrokken werd. 

 In 1741 werd hij tot professor in de geneeskunde te Upsal in plaats 

 van ROBERG benoemd, terwijl zijn tijdgenoot en vroegere tegenstan- 

 der ROSEN in het vorige jaar, in plaats van rudbeck, aan dezelfde 

 Hoogeschool was aangesteld om de botanie te onderwijzen. Met on- 

 derling goedvinden verwisselden weldra beiden hunne vakken van on- 

 derwijs ^ en van 1742 tot aan zijnen dood bleef nu linnaeus professor 

 in de genees- en kruidkunde te Upsal. Na eene onzekere en duistere 

 toekomst , na eene jeugd vol ontberingen en moeijelijkheden , was nu 

 zijn lot kalm en helder. Linnaeus wei-d met eerbewijzen overladen. 

 In 1747 verkreeg hij den titel van 's Konings lijfarts, in 1758 werd 

 hij tot ridder van de Poolster-orde, die eenige jaren te voren op- 

 gerigt was, benoemd, en in 1756 of 1757 tot den adelstand verheven. 

 Geleerde buitenlandsche Akademiën en Maatschappijen rekenden het 

 zich tot eene eer linnaeus aan zich te verbinden; in 1762 werd hij 

 tot een d er acht buitenlandsche leden van de Akademie van Weten- 

 schappen te Parijs verkozen. 



In eene stille Akademie-stad, verwijderd van de middelpunten van 

 het verkeer der groote wereld, kon linnaeus met onverdeelde werk- 

 zaamheid voor zijne studie leven. Op eenigen afstand van Upsal kocht 

 hij zich het landgoed Hanimerhy , 'tgeen hij in de vacantie-tijden be- 

 woonde, en waar hij in de laatste jaren zijns levens op eene hoogte 

 een steenen gebouw tot Museum voor zijne eigene verzamelingen 

 liet oprigten. Hij verouderde echter vroegtijdig , en was in de twee 

 laatste jaren zijns levens voor de wetenschap geheel verloren. Hij 

 overleed eindelijk in kindschen toestand op den 10 Januarij 1778. Zijn 

 oudste en eenig overgebleven zoon carl (geb. 1741 te FaMun), die 

 hem reeds in 1759 als Demotistratoi- was toegevoegd, en in de laatste 

 jaren hem in zijn onderwijs had vervangen , werd zijn opvolger ; deze 

 overleed in 1 783. Met hem is de naam van VON linné uitgestorven , 

 hoezeer er nog afstammelingen van de dochters van linnaeus in Zwe- 

 den overig zijn. 



