HET LEVEN EN WERKEN VAN LINNAEUS. 155 



Wij moeten eindelijk , want alles te vermelden is ons niet mogelijk , 

 op de dubbele namen opmerkzaam maken, die linN/VEüs aan planten 

 en dieren gaf. Reeds vroeger had men opgemerkt, dat vele soorten 

 met elkander dermate overeenkwamen , dat ze tot een gemeenschap- 

 pelijk geslacht behooren. Reeds vroeger dus had men zekere namen , 

 die aan meer dan eene soort gegeven werden, en als geslachtnamen 

 konden worden beschouwd. ToüRNEFort heeft in de botanie in dit 

 opzigt groote verdiensten door het vaststellen der geslachten [Genera) 

 naar goede kenmerken. Maar overigens hadden de soorten geene ei- 

 genlijke wetenschappelijke namen, en, wilde men ze onderscheiden, 

 dan bediende men zich van eene korte beschrijving , die achter den 

 generischen (algemeenen) naam werd gevoegd. Men begrijpt hoe om- 

 slagtig zulk eene aanwijzing was , en hoezeer het geheugen te kort 

 moest schieten om vele verschillende soorten te kunnen overzien. Door 

 het aannemen van twee namen werd dit gebrek verholpen. De eerste 

 duidt het geslacht, de tweede de soort in dat geslacht aan; de eerste 

 kan dus in de wetenschap slechts eenmaal voorkomen: twee verschil- 

 lende geslachten behooren nooit denzelfden naam te dragen; de laatste 

 kan zonder schade dikwerf worden gebi-uikt, en is gewoonlijk een bij- 

 voegelijk naamwoord. De algemeene invoering dezer naamgeving is 

 echter eerst in de tiende uitgave van het Si/stema naturae door lin- 

 naeus in acht genomen. 



In de kennis der delfstoffen is de invloed van ltnnaeüs minder 

 vruchtbaar geweest, maar in die van het dierenrijk waren zijne ver- 

 diensten misschien niet minder groot, dan in die van het plantenrijk. 

 Zijne zes dierklassen: zoogdieren, vogels, tweeslachtige dieren, vis- 

 schen, insekten en wormen zijn tot op den aanvang dezer eeuw toe 

 algemeen behouden gebleven , en eerst door lamarck en cuvier vol- 

 gens de ontdekkingen in de vergelijkende ontleedkunde gewijzigd. Deze 

 wijziging bepaalt zicli echter vooral tot eene enkele klasse, die der 

 wormen, en het ontbreekt niet aan hedendaagsche schrijvers, die in 

 hunne verdeelingen weder nader tot het stelsel van linnaeüs terugko- 

 men, en zich van de nieuwe verdeelingen der genoemde Fransche 

 geleerden min of meer verwijderen. 



Onder de meest omvattende geschriften van unnaeüs neemt bet 



