160 AFHANKELIJKHEID VAN HET -WINTERKLEED , ENZ. 



waren, verkleurden reer's in den eersten nacht de punten der haren, 

 en na verloop van eene week was de geheele huid wit met uitzondering 

 van de zwarte rugstreep De warmte in de kajuit had alzoo 

 de normale winterverkleuring tegengehouden. Bij honden en 

 paarden ontwikkelt zich, wanneer zij blijvend aan een kouder kli- 

 maat worden blootgesteld, het wolhaar dikker, de pels wordt ruig- 

 harig , terwijl daarentegen de schapen in de heete vlakten van Afrika 

 hunne warme en digte wol verliezen en dunner en stijver haar ver- 

 krijgen. De verwilderde rundveekudden in de bergstreken van 

 Amerika hebben eene dikke huid met lange, overeind staande, digte 

 haren; die op de warme vlakten daarentegen zijn zwakker en dunner 

 behaard. Vooral licht en warmte oefenen invloed op de beharing uit, 

 gelijk dan ook in het algemeen tusschen de keerkringen de vederen 

 der vogels en de vleugels der insekten zuiverder , glanziger en hooger 

 gekleui'd zijn , dan in de gematigde streken der aarde , en dotfe , 

 lichte, witte en grijze kleuren naar de polen toe meer en meer de 

 overhand verkrijgen. De wezel en de sneeuwhaas blijven in het 

 hoogste Nooi'den het geheele jaar door wit, in de zuidelijke deelen 

 van de landen, waar zij leven, worden zij 's zomers bruin. Aan de 

 poolgrenzen leeft eene altijd witte variëteit van het rendier, terwijl 

 in Zweden en Noorwegen de rendieren slechts des winters wit- 

 achtig, in den herfst grijs zijn. Op St. Domingo en in eenige andere 

 streken van tropisch Amerika zijn de in vrijheid levende zwijnen, 

 gelijk de Europesche wilde , zwart ; die in stallen gehouden worden 

 zijn ros. Oswald Heer heeft de verkleuring van vele keversoorten , 

 naarmate van haar oponthoud in hoogere of lagere, koudere of war- 

 mere streken, waargenomen en daarover belangrijke bijzonderheden 

 medegedeeld. (Naar Giebel.) 



D. L. 



