TWEE DER SCHOONSTE WATER VAXLEN DER WERELD. 187 



der nederdalende zon daardoor bedekt werden, verhief zich de rots, 

 die het dal sluit, om verderop de hooge vlakte van het Hardanger ta- 

 felland te vormen, alwaar een klein eind verder de Mjös-Vand ligt» 

 uit welks schoot de Maan-Elv geboren wordt. 



Men ontwaart de rivier het eerst als eene massa van kokend 

 schuim, zooals zij om den hoek van eene tot een doortogt gespleten 

 reeks van zwarte rotsen heenschiet ; dan buigt zij zich in het begin van 

 haren val regtsom en stort zich met eenen enkelen 500 voet hoogen 

 sprong in eenen hollen ketel van naakt , zwart gesteente. Het water is 

 reeds schuim bij het begin van den val, en de eene goli voor en de 

 andere na, wanneer zij in de lucht geworpen den stoot van den eeu- 

 wig om den schrikkelijken afgrond heerschenden wervelwind voelt, 

 lost zich nedervallende in parelsnoeren op en stroomt fladderend als 

 eene sjerp van het rijkste kant werk naar beneden. Het is geen 

 water meer, het is de geest des waters ! 



De bodem is aan het oog onttrokken door een op en neer golvend, 

 naar sneeuw gelijkend dampkleed , in welks plooijen de stralen schuim 

 als sterren flonkeren ; daaronder , wanneer bij wijlen de wolk zich 

 verdeelt, schittert hij voor oogenblikken als de zuiverste smaragd. 



Men zoude wanen in deze lichtende bliksems van zilver en groen 

 het glinsterende paleis eener onderaardsche Fee of Undine te zien. 

 Die schemerende diepte , welke het menschelijke oog slechts gedeel- 

 telijk doordringt en een menschelijke voet nimmer betreden zal , — 

 welke geheimvolle wonderen mogen daar verborgen liggen! En ron- 

 dom dit tooneel vol onbeschrijfelijke liefelijkheid stijgen de huivering- 

 wekkende rotsmuren , bevochtigd door het nimmer opdroogeud wa- 

 ter, waarmede zij overspat worden, en bedekt met strepen van 

 weelderig groeijende groene zoden , van uit de diepe kloof onder onze 

 voeten naar omhoog , om nog ver boven onze hoofden hunne onregel- 

 matige toppen naar den hemel te verheflen. 



Ik geloof niet dat ik mij aan overdrijving schuldig maak , wanneer 

 ik beweer, dat de Riukand-Fos de schoonste waterval der wereld is. 

 Bij zijnen aanblik stokte onwillekeurig mijne ademhaling , mijne pol- 

 sen sloegen sneller, — eene onbedriegelijke werking van ware schoon- 

 heid. Dit geheele tooneel , met zijne grootsche , schier reusachtige 



