188 TWEE DER SCHOONSTE WATERVALLEN DER WERELD. 



vormen en het onovertreffelijk schoone duistere koloriet , waarin dit 

 heerlijke beeld vol bevalligheid , glans en liefelijkheid gehuld was , 

 heeft op mijne ziel eenen onuitwischbaren indruk gemaakt. Niet al- 

 leen gedurende het half uur bij ondei'gaande zon daar doorgebragt, 

 maar nog vele dagen en nachten daarna zag ik het schuimende wa- 

 ter van den Riukand, als ware het een kunstig zich windend weefsel 

 van bloemen , voor mij nedervallen." 



» — Wij bevonden ons op het groote plateau van het Hardanger Fjeld, 

 2000 voet boven de zee. Eene woeste streek lag voor ons ; — heu- 

 vels , bedekt met heide kruid, breidden zich naar rondom uit in een- 

 zaam zwijgen. Eenige afzonderlijk staande, door sneeuw gestreepte 

 hoogere toppen stegen uit de vlakte naar boven, en een diepe spleet 

 aan onze linkerzijde vertoonde zich als het begin van de kloof, waar- 

 door de woeste bergstroom zich eenen weg baant. Aan het einde daar- 

 van, een mijl of meer verderop, steeg eene ligte dampwolk naar 

 omhoog, welke ten gevolge van de dunne berglucht op eene bedriege- 

 lijke wijze in de nabijheid scheen te zijn. De slijkerige, sponsachtige 

 bodem heeft slechts eene diepte van twee voeten en rust dan op een 

 ondoordringbaar rotsbed, — het Hardanger Fjeld is inderdaad slechts 

 eene enkele rots, — om welke reden hij ook steeds moerassig is. 

 Blaauwbessen groeiden er hier in groote menigte, zooals ook de Veen- 

 braambes [Ruhus chamaemonus) , die ik ook op New-Foundland vond , 

 en onze gids peter, die om deze vruchten te plukken dan hier dan 

 daarheen liep, bragt ons herhaaldelijk op een dwaalspoor. Eindelijk 

 echter naderden wij den schuimenden en bruischeuden Vörings-Fos en 

 hoorden zijn hol gebrul. De geweldige rotsmuil gaapte ons aan , — 

 nog een tred en wij stonden aan zijnen uitersten rand. Ik greep de 

 takken van een jongen sparreboom en boog mij daarover heen. Ik 

 gevoelde geene duizeligheid, daartoe was de hoogte te aanmerkelijk, 

 de indi'uk te grootsch en te wondervol. De rotsplaat, waarop ik stond, 

 stak ver vooruit over den 1200 voet diepen afgrond, welks tegenover- 

 staande zijde als een magtige wal van den bodem onafgebroken om- 

 hoog steeg tot nog 800 voeten boven mijn hoofd. Op dezen zwarten 

 rolsmuur , die dopr het eeuwig daartegen spattend water nat werd ge- 



