DE SLAGTANDEN VAN DEN OLIFANT. 



Het gebit van den olifant herinnert door zijne eenvoudigheid aan 

 dat van de knaagdieren , en vooral aan dat van de capijbax-a. Het be- 

 staat slechts uit kiezen en uit de slagtanden , die men even goed voor 

 ongewoon ontwikkelde voorste of snijtanden, als voor hoek- of honds- 

 tanden houden kan, daai- zij deels in het tusschenkaakbeen, deels in 

 de bovenkaak zitten. Zulk een slagtand heeft geen echte wortels, 

 maar wordt slechts in zijne holte door de omringende beenderen vast- 

 gehouden: zijne i'igting kan dus door tijdig in het werk gestelde en 

 tevens aanhoudende middelen, b. v. door di-ukkiog, veranderd worden. 

 Van buiten is hij met eene dunne laag émail omgeven, dat echter niet 

 harder is dan het zoogenaamde elpenbeen of ivoor, waaruit hij voor- 

 namelijk bestaat, en dat in concentrische lagen afgezet is. In de ba- 

 sis van den tand vindt men eene holte, die meer naar voren in een 

 lang, naauw kanaal overgaat, en een zeer vaatrijk weefsel bevat, dat 

 de tandzelfstandigheid afscheidt. Een dergelijk weefsel vindt men in 

 alle wortellooze, en dus voortgroeijende tanden der zoogdieren. Ge- 

 volgelijk zijn de binnenste lagen van het ivoor steeds de jongsten, 

 ofschoon zij in hardheid weinig van de oudere lagen verschillen. 

 Geweerkogels, die men soms in het midden van eenen uiterlijk ouge- 

 kwetsten tand vastgegroeid vindt, hebben oorspronkelijk het bovenste 

 holle gedeelte van den tand doorboord, zijn in de holte zoo ver zij 

 konden naar voren of beneden gezakt, en daar, door den vooi'tgaan- 

 den groei, door de jongere lagen omhuld geworden. Die lagen zelve 



