DE SLAGTANDEN VAN DEN OLIFANT. 191 



erkent men, op de dwarsche doorsnede van eenen slagtand, als schij- 

 ven of kringen, die scheef door elkander heenloopende , een goed 

 kenteeken opleveren om het ivoor te onderscheiden van alle andere 

 dierentanden , welke tot technisch gebruik dienen. 



De slagtanden zijn geenszins bij alle olifanten even groot, noch heb- 

 ben eene gelijke kromming. Er bestaat een ras van den Indischen 

 olifant, muhiah geheeten, met volkomen regte , loodregt naar beneden 

 gerigte en een ander ras dahntelah genoemd , met zeer zware en groote , 

 meer of min naar boven gekromde slagtanden. Het gewigt van den 

 slagtand eens mannelijken olifants kan gemiddeld op 60 pond gerekend 

 worden ; doch niet zelden komen er tanden van 70 en 80 pond voor , 

 die grootendeels aan Afrikaansche olifanten toebehoord hebben. In 

 een oud werk, maar dat toch nog altijd veel belangrijks bevat, in de 

 Elephantographia , door hartenfels in 1720 uitgegeven, staat eene 

 lijst van alle toenmaals bekende slagtanden, welke zich door hunne 

 grootte onderscheidden: de zwaarste woog 325 pond. Onze groote 

 geleerde, p. camper, bezat een slagtand van eenen olifant van 105 

 pond, en zegt, dat er in zijnen tijd te Amsterdam een andere verkocht 

 was, die 350 pond zwaar was. 



Bij de wijfjes verkrijgen de slagtanden nooit zulk eene groote ont- 

 wikkeling als bij de mannetjes; zij blijven kort, maar zijn niet minder 

 hard en fan een geheel gelijk weefsel. De eerste slagtanden vallen 

 uit bij beide geslachten, zoodra zij van 3 tot 4 duim lang geworden 

 zijn, en worden dan door de blijvende tanden vervangen, die tot aan 

 den dood van het dier bestaan blijven. 



Opmerkelijk is het voorzeker, dat de Indische zoowel als de Afri- 

 kaansche soort, zonder uit te sterven en zelfs zonder belangrijk te 

 verminderen , de vervolgingen verdragen heeft , waaraan zij sedert de 

 oudste tijden blootgesteld geweest zijn. De invoer van ivoor bedroeg 

 in 1831 en 1832, dooreengenomen , in Engeland 413,000 pond; neemt 

 men als gemiddeld gewigt van eenen tand 60 pond aan, dan bestond 

 de jaarlijksche invoer uit 6,900 tanden, die men door den dood van 

 ten minste 3,450 mannelijke olifanten verkregen had. Doch inderdaad 

 zal dat getal tusschen de 4,500 en 5,000 liggen, want menige olifant 

 ontkomt, hoewel zwaar gewond, of zijne tanden komen niet in den 



