VEENROOK EN ANDERE DROOGE NEVELS ; 



DOOR 



P. HARTING. 



Wanneer in de maanden Mei en Jnnij de heldere blaauwe hemel 

 zich als een koepeldak over het landschap uitbreidt, en de doorschij- 

 nendheid der lucht veroorlooft de verste voorwerpen aan den horizon 

 duidelijk te onderscheiden , dan gebeurt het niet zelden , vooral wan- 

 neer een noordooste- of ooste-wind waait, dat de blaauwe hemel 

 met een grijsachtig gelen nevel overtogen wordt, die weldra de lucht 

 vervult, zoodat wij eenigzins verwijderde voorwerpen als ip eenen 

 mist gehuld zien, terwijl de straks nog zoo schitterend stralende zon- 

 neschijf, welker gloed geen oog ongestraft verdragen kan , zich als eene 

 schijf vertoont, aanvankelijk van eene levendig citroengele kleur, die 

 later meer in- oranje overgaat, dan bloedrood, vervolgens verbleekende 

 eenigzins violetkleurig rood wordt, en eindelijk, bij toeneming des ne- 

 vels , geheel voor het oog verdwijnt. Ook het geelachtige licht , waarin 

 de voorwerpen gehuld schijnen en hunne door het contrast blaauwachtige 

 schaduwen getuigen, dat de door dien sluijer dringende zonnestralen , 

 eene verandering hebben ondergaan. Het is geen gewone , uit water- 

 damp gevormde mist, want deze verandert de kleur der voorwerpen 

 niet, en, mogt men er nog aan twijfelen, de eigendommelijke reuk, 

 welke den hier bedoelden nevel vaak vergezelt, en welke althans voor 

 hem, die gevoelige reukorganen bezit, waarneembaar is, doet dien twij- 

 fel alras verdwijnen en in dien nevel rook herkennen. 



Maar vanwaar die geweldige rookmassa , welke op hetzelfde oogen- 

 blik uitgebreide landstreken overdekt en zoo vaak de heerlijkste dagen 

 van het schoonste jaargetijde bederft? 



Een naauwkeurig onderzoek heeft reeds sedert lang op deze vraag 

 een voldoend antwoord gegeven, en toch zijn er nog velen, inzonder- 

 heid onder hen, die in het westelijk gedeelte van ons vaderland wonen, 

 1859. 13 



