VEENROOK EN ANDERE DROOGE NEVELS. 203 



Hetzelfde geldt van den invloed, dien de veenrook op de weersge- 

 steldheid zoude hebben. Door eenigen wordt die invloed zeer hoog 

 aangeslagen, door andei'en geheel ontkend. Het zoude ons te ver lei- 

 den, indien wij hier dien strijd van meeningen wilden uiteenzetten, 

 hetgeen bovendien voor de lezers van ons Album, wien het meer te 

 doen is om de natuur, dan om de meeniugen der natuurkundigen te 

 leeren kennen, eene weinig aanlokkelijke lectuur zoude opleveren. 

 Slechts zooveel schijnt tamellijk zeker te zijn, dat bij aanvankelijk 

 stil weder door eenen veenbrand wind geboren wordt, iets dat trou- 

 wens in overeenstemming is met hetgeen men bij andere groot e bran- 

 den heeft waargenomen , en zich gemakkelijk uit den daardoor teweeg 

 gebragten opstijgenden luchtstroom verklaren laat. 



Van éénen blaam , die op den veenrook geworpen is , kunnen wij 

 hem zuiveren. Door de boeren namelijk wordt hij vrij algemeen be- 

 schuldigd van de zwarte vüeg in zijn gevolg met zich te voeren, en dat 

 daaraan het bederf van vele appelbloesems moet worden toegeschre- 

 ven. Dit nu berust op eene dubbele dwaling. Vooreerst wordt de 

 zwarte vlieg {Bibio [Tipula] manci) niet door den veenrook van elders 

 medegebragt, maar de maskers en poppen van dit insekt leven onder 

 den grond en de gedaanteverwisseling tot volkomen insekt heeft plaats 

 op het laatst van April of het begin van Mei, ongeveer ten tijde, 

 dat gewoonlijk de veenrook tot ons komt, zoodat het dan aan den 

 onkundigen ligtelijk kan toeschijnen, alsof de laatste de oorzaak van 

 het verschijnen van het door hem ten onregte zoozeer gevreesde 

 diertje is. Ten onregte zeggen wij, want, in de tweede plaats, 

 de zwarte vlieg di-aagt geen schuld hoegenaamd aan het mislukken 

 der appelbloesems, maar dit moet gesteld worden op rekening van 

 een zeer klein snuitkevertje , dat den naam van Anthonomus {Ryn- 

 chaenus) pomovum draagt , en hetwelk in de bloesemknoppen der appels 

 met zijn snuit een gaatje boort en daarin een ei legt, waaruit eene 

 larve komt, die zich voedt met de meest inwendig gelegen deelen der 

 knop, namelijk met de bevruchtingsorganen, zoodat derhalve zulk een 

 knop nimmer tot vruchtzetting kan komen. 



Doch daar wij nu eenmaal de taak op ons genomen hebben om den 

 bij velen, zoowel in den letterlijken als in den figuurlijken zin, in 



