210 DE KOLIBRi's IN MEXICO. 



het geluid, dat door het over elkander glijden van twee fleuretten ont- 

 staat. Voordat de koude invalt verhuizen zij en zoeken een klimaat 

 op, waar de winter tot lente wordt. Echter verheffen zij zich op de 

 bergen tot tamelijk groote hoogten. De reiziger bourcier vond er op 

 den bodem van den krater van den Pichincha. Hierbij moet men 

 echter niet vergeten , dat de kraters altijd warme en tegen den wind 

 beschutte plaatsen zijn. Ik kan er echter bijvoegen, dat ik zelf eene 

 soort, namelijk Calothorax lucifer , in de Sierra de Cuernavaca, op 

 eene hoogte van meer dan 9500 voeten, geschoten heb. 



Men kan het als een onbetwistbaar feit aanmerken , dat de Koli- 

 bri's zich met kleine insekten voeden. Echter is het ook waar, dat 

 deze vogels zeer belust zijn op den nectar der bloemen , en men mag 

 het voor waarschijnlijk houden, dat ook deze voor een deel in hunne 

 voeding voorziet. Dat dit werkelijk zoo is , mag men reeds daaruit 

 besluiten , dat men gevangen Kolibri's maanden lang met honig en an- 

 dere suikerachtige stoffen kan in het leven houden , iets wat bezwaar- 

 lijk zoude kunnen geschieden, indien deze vogels in den natuiu-staat 

 alleen van insekten leefden. 



Gedurende mijn verblijf in de hoofdstad van Mexico had een mijner be- 

 kenden in eene kooi een groot aantal dezer waarlijk bekoorlijke vogeltjes 

 verzameld, welker heerlijke kleuren en bevallige en tevens zonderlinge 

 bewegingen ons vaak eene aangename tijdverpozing verschaften. 



Toen nog niet wetende , dat men hen met honig voeden kan , hadden 

 wij geen ander middel om hen voor den hongerdood te bewaren, dan 

 hun een glas met suikerwater te geven , hetwelk met een bouquet bloemen 

 bedekt was, om hen aan te lokken. Onze vogeltjes werden werkelijk 

 daardoor geheel misleid; zij kwamen boven de bloemen zweven en 

 schoten hunne tongen in de tusschenruimten der bloemen tot in het 

 suikerwater. Vermoedelijk meenden zij , dat zij werkelijk dien nectar 

 uit de bloemenkelken putteden. Ongelukkiglijk is niets teederder dan 

 deze kleine wezens; een weinig rook, bedorven lucht, de minste kou- 

 de doen hen dood nederstorten. Ook verloren wij van den achtsten 

 dag af onze gevangenen de eene voor, de andere na. Ik geloof ech- 

 ter, dat de aard van het hun aangeboden voedsel voor een groot deel 

 als de oorzaak van dien ontijdigen dood te beschouwen is, want de 

 planten bragten in het suikerwater verschillende stoffen , waardoor het 



