212 DE KOLIBRi'S IN MEXICO. 



•Sten der schepping te vergelijken. De Sphinx, onthutst door dieu 

 ongewonen aanval, maakt eene zijwaartsche beweging en verwijdert 

 zich voor een oogenblik , om echter weldra weder tot de verlokken- 

 de bloemen terug te keeren, doch zijn woedende vijand herhaalt 

 den aanval en verjaagt hem op nieuw. Hetzelfde geschiedt meerma- 

 len , totdat eindelijk de Kolibri , de volharding van den Sphinx moe- 

 de, hem van struik tot struik, van perk tot perk vervolgt en hem 

 noodzaakt zijn behoud in eene overhaaste vlugt te zoeken. Niet altijd 

 moet het insekt in dezen ongelijken strijd bezwijken. Telkens keert 

 het tei'ug naar de bloemenweide , die zijne tegenpartij hem betwist , en , 

 na herhaaldelijk daarvan verjaagd te zijn, eindigt de Sphinx met 

 meester van het slagveld te blijven, wanneer namelijk de ver gevor- 

 derde avondschemering de Kolibri naar haar nestje roept. Doch onge- 

 lukkig is hij, zoo een te langzame terugtogt hem blootstelt aan de 

 slagen van zijnen vijand; elke slag ontscheurt hem een stukje van zijn 

 met dons bekleed achterlijf, en zijne teedere vleugels, door den snavel 

 van de Kolibri doorboord, door diens kaken verscheurd, kunnen hem 

 niet meer dragen, hij valt op den gi-ond neder, waar weldra duizende 

 gulzige vijanden hem verder afmaken en verslinden. 



Wat mag de oorzaak zijn eener zoo bittei'e vijandschap tusschen twee 

 wezens , die gemaakt schijnen om elkander nimmer te ontmoeten , waar- 

 van de een in den regel slechts verschijnt, als de ander vertrekt en 

 zijn ontbijt eerst gebruikt, wanneer de ander reeds geavondmaald heeft? 

 Waai'om wordt de vlinder , het insekt , vervolgd door het op een in- 

 sekt gelijkend vogeltje? Ongetwijfeld geschiedt zulks uit naijver. 

 Wie weet, of de Kolibri in hem niet eene soort van karikatuurbeeld 

 van zich zelve ziet , een valsche Kolibri , die , even als de ware , 

 op den nectar der bloemen azende , dezen schijnt te sarren , te plagen , 

 of wel de Sphinx is voor haar slechts een lastige mededinger, die 

 het haar toekomende voedsel verzwelgt, en aan wien zij daarom den 

 oorlog verklaard heeft, even als de mensch aan de ratten en muizen. 

 Inderdaad schijnt het, alsof deze vogels begrijpen, dat nog vele andere 

 wezens op eene middellijke wijze hunne vijanden zijn , in dien zin na- 

 melijk, dat zij zich met hen aan dezelfde bron zoeken te laven, en 

 dat zij daarom er zooveel mogelijk van vernielen bij wijze van een- 

 voudigen maatregel van voorzorg. Overigens is hunne natuurlijke kre- 



