EEN VISCH, DIE VISCH VANGT; 



DOOR 



T. C. WINKLER. 



Reeds in de vroegste tijden, toen de mensch, om in zijne vermeer- 

 derde behoeften te voorzien, genoodzaakt werd, behalve uit het plan- 

 tenrijk ook uit het dierenrijk zich voedsel te verschaffen , zal onge- 

 twijfeld het vangen van visch wel eene zijner eerste bezigheden 

 uitgemaakt hebben. Immers de jagt op viei'voetige dieren en vogelen 

 vereischt over het algemeen meer moeite , meer zamengestelde werk- 

 tuigen, meer vlugheid en onvermoeidheid van ligchaam dan de jagt 

 op visschen, en wij mogen gelooven, dat men niet van het moeijelijkere 

 tot het ligtere zal gegaan zijn, maar wel omgekeerd. 



Wij zien dit ook nog tegenwoordig bevestigd bij sommige onbe- 

 schaafde volken, die slechts één middel (pijl en boog) hebben om 

 viervoetige dieren te dooden , maar om visch te vangen eene ver- 

 scheidenheid van werktuigen en middelen bezitten , welke duidelijk be- 

 wijst, dat de vischvangst van oudere dagteekening in hunne geschiedenis 

 is dan de jagt. En geen wonder, de algemeene verspreidheid der 

 visschen over de aarde , van het diepste der zee tot op de hoogste 

 bergen, en hun groot getal, gevoegd bij de weinige middelen, die de 

 visschen bezitten om aan de listen van den mensch te ontkomen, zal 

 de gereede aanleiding geweest zijn om zich toe te leggen op middelen 

 om dat nuttig voedsel te bekomen. Onder die middelen zijn er eenige , 

 welke getuigen van de magt des menschen over sommige dieren, om 

 namelijk hunne eigenschappen tot zijn voordeel aan te wenden ; anderen , 

 die getuigenis afleggen van zijne kennis van de eigenaardigheden 

 en gewoonten der visschen, en die door hem gebezigd wordt om hen 

 in zijne magt te krijgen. 



Doch er is nog iets dat opmerkelijk is in de geschiedenis der 

 vischvangst : namelijk dat over het algemeen die kunst op hoogen trap 

 staat bij de minst beschaafde volkeren, en als 't ware van hare hoogte 



