EEN VISCH, DIE VISCH VANGT. 



217 



voet, zelden langer. Alle vinnen zijn klein en schijnen niet zeer 

 geschikt om den remora als middelen tot voortbeweging in het water 

 te kunnen dienen, en om in die onvolkomenheid te voorzien schijnt 

 het alsof de natuur deze visschen met dien bijzondei-en toestel voor- 

 zien heeft, namelijk het schild of de schijf, die zij op den kop heb- 

 ben, (fig. 1). Deze schijf bestaat uit een eironden, kraakbeenigen , buig- 



Fig. 1. 

 baren rand en uit achttien tot tweeëntwintig dwarsloopende , schuins 

 naar achteren gerigte verhevenheden of plooijen, met een gelijk getal 

 verdiepingen of holten beurtelings geplaatst. Langs het midden van 

 die dwarse plooijen loopt eene overlangsche verhevenheid , waar- 

 door er als 't ware even zooveel paren van die vei'hevenheden ont- 

 staan. (Zie fig. 2). De scherpe randen dezer plooijen zijn met eene 



Kg. 2. Fig. 3. 



ontelbare menigte , slechts door een vergrootglas zigtbare puntjes of 

 tandjes voorzien. 



Al die verhevenheden nu zijn bewegelijk, dat is, zij kunnen op- 

 gerigt en nedergelegd worden door een bijzonderen spiertoestel , die 

 zich aan de benedenzijde der schijf bevindt en in fig. 3 afgebeeld is. 

 Deze spiertjes zijn, links en regts zich uitspreidende, vastgehecht aan 

 twee overlangsloopende kraakbeenige verlengsels, voor elke helft 

 dezer rij van beweegbare verhevenheden één. (Zie fig. 3 a «). Deze 

 geheele toestel beslaat de ruimte , die zich bevindt tusschen den boven- 

 lip en eene lijn getrokken van het uiteinde der borstvinnen. De schijf 



