218 



EEN VISCH, DIE VISCH VANGT. 



Fig. 3 aa. 



Fig. 3 a. 

 heeft een derde van de lengte van het geheele ligchaam , zonder den 

 staart gerekend, en is half zoo breed en lang. 



Dit schild nu dient den visch om zich vast te hechten aan groote vis- 

 schen, b. v. haaijen, en ook aan walvisschen , schildpadden en zelfs aan 

 schepen en rotsen. Men is het nietaltijd eens geweest over de wijze , waarop 

 de reraora zijn schild tot die vasthechting bezigt. Sommigen, waar- 

 onder Bi-ocn , meenden, dat de visch de ontelbare kleine tandjes, die 

 zich op de randen der verhevene plooijen bevinden, in de huid van an- 

 dere dieren vaststak en zoo er aankleefde. Cuvier en ook lacépède be- 

 slissen niet, of het door die tandjes geschiedt, dan wel door een lucht- 

 ledig, hetwelk, door de oprigting der plooijen, in de verdiepingen 

 gevormd zou worden. Yabrell en verre de meeste nieuwere natuur- 

 kundigen nemen bepaaldelijk de vorming van een luchtledig als de 

 oorzaak der vastkleving aan, en beschouwen de scherpe tandjes slechts 

 als geschikte middelen, om de eens opgerigte plooijen in den opgerig- 

 ten stand te houden, zonder dat de remora genoodzaakt is bij voort- 

 during spierzamentrekking uit te oefenen. Door middel van de beide 

 beenachtige strooken (fig. 3aa), welke door de spiertjes heen en 

 weder bewogen worden , rigten zich de dwarsloopende plooijen te gelij- 

 ker tijd regtstandig naar boven en worden ook wederom gelijktijdig 

 ter nedergelegd , geheel op gelijke wijze als wij zulks zien bij 

 de latten van onze zoogenaamde beweegbare venster-jalousiën. Dat 

 er tengevolge van die oprigting der plooijen een luchtledig in elke 

 tusschenruimte moet ontstaan, laat zich begrijpen, zonder dat wij 



