EEN VISCH, DIE VISCH VANGT. 219 



dit wijdloopig verklaren : wij behoeven slechts te herinneren aan de 

 zoogenaamde zuigleêrtjes der schooljongens , die op bijna gelijke wijze 

 een luchtledig vormen en daardoor de straatsteenen uit den grond 

 trekken. — De langere spiertjes , welke aan den eironden rand 

 vastzitten, dienen zeer waarschijnlijk om ook dezen vast tegen het 

 voorwerp van aanhechting te drukken en zoodoende te beletten, dat 

 het luchtledig der verdiepingen door van den rand af indringende 

 lucht verbroken of opgeheven worde. De mate van aankleving der 

 schijf staat in evenredigheid tot de ruimten, die het luchtledig vormen , 

 en tot de kracht , die gebezigd moet worden om de oppervlakte der 

 plooijen te brengen in eene verticale rigting tot het vlak van aan- 

 hechting (yarrell). 



De kracht van eenen man is niet voldoende om den remora van 

 het voorwerp, wnai-aan hij zich gehecht heeft, te verwijderen. VoN 

 HUMBOLDT heeft vele proeven gedaan tot bepaling van den graad dier 

 aankleving; dat gedeelte van zijn dagboek is echter ongelukkiglijk 

 verloren gegaan. Het ware te wenschen , dat iemand die proeven her- 

 haalde: hare openbaarmaking zou zeer aangenaam zijn aan allen, die 

 belang stellen in de schoonheden der natuur. Men kan den remora 

 slechts, b. v. van den buik van eenen haai aftrekken, door te trekken 

 in de rigting van de plooijen en tandjes, en, daar deze van voren 

 naar achteren loopen , dus slechts door hem bij den kop te vatten. Dat 

 deze visch niet ligtelijk vrijwillig zijne plaats verlaat, blijkt hieruit, 

 dat men hem zelfs dan nog met onverminderde kracht ziet vasthouden, 

 als de haai reeds op het dek van het schip gehaald geworden is, iets 

 wat bijna alle zeelieden dikwijls waarnemen. Columbus merkte reeds 

 op, dat de remora zich liever in stukken laat snijden dan het voor- 

 werp, waaraan hij zich gehecht heeft, los te laten. Zonder twijfel 

 is het de vrees voor gevaar , welke den remora tot die stevige 

 aanhechting noodzaakt, als hij zich door de hand van eenen mensch 

 voelt getrokken. 



Sommige schrijvers over vischkunde zijn in het onzekere , waarom 

 deze visch zich aan andere visschen vasthecht: immers om voedsel te 

 verkrijgen kan het niet zijn, daar er geene de minste gemeenschap 

 tusschen de schijf en de maag bestaat. Lacepède verklaart dit, 



