224 EEN VISCH, DIE VISCH VANGT. 



Diiers door middel van een' jagtvisch andere visschen. De inwoners 

 » noemen die visschen guaïcanus , de onzen reharsus (omgekeerde) , omdat 

 » hij omgekeerd jaagt. Zijn ligchaam is zeer gelijk aan eenen groo- 

 )i ten aal , maar hebbende op het achterhoofd eene zeer dunne huid op 

 » de wijze van een grooten buidel. Dezen houden zij aan de kiel van 

 » een schip met een touw gebonden en hij verdraagt op geenerlei 

 » wijze het aanschouwen der lucht. Wanneer zij nu eenigen grooten 

 «visch oi' schildpad gezien hebben, maken zij den visch los: deze 

 «valt, sneller dan een pijl, de schildpad aan, ter plaatse waar zij 

 » een of ander deel buiten de schelp gestoken houdt en dat beursach- 

 » tig vlies er over geworpen hebbende houdt hij dien buit zoo hard- 

 » nekkig vast, dat geene kracht voldoende is om dien hem, nog 

 "levend zijnde, te onttrekken; tenzij hij, door het touw langzaraer- 

 »hand op te rollen, buiten den rand van het water getrokken wordt, 

 » want den glans der lucht gezien hebbende verlaat hij terstond zijn 

 » buit." 



Wij zien uit deze beschrijving , dat de schrijver meer zijne vei'beel- 

 ding heeft laten werken en vooronderstellingen voor feiten aangeno- 

 men heeft , dan wel goede waarnemingen gedaan en de zaak naauw- 

 keurig onderzocht heeft. Trouwens zoo iets was hem te vergeven, 

 daar het voor het eerst was dat men op die vreemde wijze zag vis- 

 schen; als wij nu, na het dier en zijne gewoonten beter te hebben 

 leeren kennen, zulke valsche denkbeelden verspreidden, zou het tot 

 eene onuitwischbare schande verstrekken voor de hedendaagsche na- 

 tuuronderzoekers. Dat onze kennis aan dien merkwaardigen visch 

 desniettemin nog geenszins volkomen is, hebben wij boven reeds ge- 

 meld, toen wij .spraken van zijne kracht van aankleving, die wij nog 

 niet voldoende beoordeelen kunnen. Mogen reizigers, onder gunstige 

 omstandigheden geplaatst , weldra die kennis aanvullen ! 



