HET MELKSAP DER PLANTEN. 237 



dat het melksap meer is dan een bloot afscheidingsproduct. Ik zou 

 op grond daarvan zelfs durven vragen, of het niet somwijlen de rol 

 van bewaarplaats van voedsel kan vervullen, tot welke meening het 

 voorkomen van zetmeel in de melksapvaten der Euphorbia's mij ook 

 aanleiding schijnt te geven. 



Ik ben genaderd tot het tweede gedeelte van dit opstel, waarin 

 het plantaardig melkvocht beschouwd zal worden in zijne beti-ekking 

 tot den mensch. 



Wanneer men nu eenigzins nader met de melksappen kennis maakt, 

 dan staat men verbaasd over de groote verscheidenheid, welke het 

 plantenrijk in deze schijnbaar gelijksoortige stoffe vertoont. In de uitwen- 

 dige kenmerken van het vocht en ten opzigte van het deel der plant , 

 waarin het voorkomt, moge eene vrij groote overeenstemming heer- 

 schen, — in de eigenschappen van het melksap en in de werkingen, 

 die het op het dierlijk organisme uitoefent, vindt men zoo groote 

 verschillen, dat het noodzakelijk is om de melksappen in meerdere 

 soorten te onderscheiden. 



De meesten hunner laten zich, uit dit oogpunt beschouwd, onder 

 drie groepen vereenigen. De eerste soort heeft eenige overeenkomst 

 met dierlijke melk; het sap is onschadelijk, somwijlen voedzaam. De 

 tweede groep bevat de vreeselijkste vergiften, terwijl de derde, die 

 in hare toepassing voor den mensch de belangrijkste mag heeteu, de 

 caoutchouc en daarmede overeenkomstige stoffen oplevert. 



Zeker schrijver heeft de opmerking gemaakt , dat men evenzoo 

 drie plantenfamiliën kan onderscheiden, die voornamelijk uitmunten 

 door rijkdom aan melksap ') en hiervoor is misschien iets te zeggen. Doch 

 men zou zich stellig bedriegen , wanneer men meende, dat uit de 



') Namelijk de familiën der Eupborbiaceën , Urticeên en Apocyneën. Werkelijk 

 is een groot aantal der meest bekende melkvochten van planten uit die familiën 

 afkomstig. Doch er zijn ook andere familiën , zooals de Cichoraceën en Papavera- 

 ceën, die men niet vergelen mag, en die in belangrijke melkgevende planlen 

 voor de Apocyneën waarschijnlijk niet onderdoen. 



