ALEXANDER VON HUMBOLDT. 267 



tot eene tweede wetenschappelijke reis door Boven-Indië , het Hima- 

 laya-gebergte en Tibet. Om zich daarvoor te bereiden was hij thans 

 bezig met onder stlvestre de sacy de Perzische taal aan te leeren. 

 Reeds was hij door den Russischen rijkskanselier , Graaf romanzow , 

 aangezocht zich aan eene Russische expeditie , die van Siberië uit 

 over Kaschgar en Yarkand naar het hoogland van Tibet zoude gaan , 

 aan te sluiten ; reeds had hij dit aanbod met vreugde aangenomen , 

 toen de oorlog van 1812. dit voornemen verijdelde, * 



De groote staatkundige veranderingen, tusschen den eersten en 

 tweeden vrede van Parijs, gaven btumboldt gelegenheid tot herhaalde 

 reizen naar Engeland , eerst in het gevolg van den koning van Pruissen , 

 later met arago , toen zijn broeder gezant in Londen was geworden. 

 In 1818 begaf hij zich nogmaals over Londen naar Aken, waar de 

 koning van Pruissen hem bij gelegenheid van het aldaar gehouden 

 congres in zijne nabijheid wenschte te hebben. In 1822 vergezelde 

 hij den koning op het congi-es te Verona , van waar hij Rome en 

 Napels bezocht en zijne vroeger met gay lussac en leopold von 

 BUCH gedane opnemingen van den Vesuvius herhaalde. 



Eerst in het voorjaar van 1827 vei-liet hij Parijs en vestigde op 

 verlangen van den koning van Pruissen zijn verblijf te Berlijn , waa,r 

 hij eindelijk het lang ontbeerde geluk genoot met zijnen broeder in 

 ééne plaats te leven en vereenigd voor de wetenschap te kunnen ar- 

 beiden. • Op eene reis naar Berlijn om eenige voorloopige schikkingen 

 voor zijn verblijf te maken , bezocht hij göthe te Weimar. Toen 

 ECKERMAN dien zelfden dag bij göthe kwam, riep deze hem in opge- 

 wekte stemming toe : » Alexander von humboldt is heden morgen 

 bij mij geweest. Wat is dat voor een man! Ik ken hem zoo lang 

 en toch sta ik van nieuws verbaasd over hem. Men kan zeggen , 

 dat hij in kundigheden en levendige wetenschap zijns gelijken niet 

 heeft; en eene veelzijdigheid, zooals ze mij nog niet is voorgekomen. 

 Waar heen men zich ook beweegt, hij is overal te huis en stort de 

 schatten van zijn geest over ons uit. Hij gelijkt aan eene bron met 

 vele pijpen, waar onder men overal slechts vaten behoeft te houden 

 en waaruit het ons altijd verkwikkelijk en onuitputtelijk tegenstroomt. 

 Hij zal eenige dagen hier blijven , en ik gevoel reeds , dat het mij 

 zijn zal, als hadde ik jaren doorgeleefd." 



