274 ALEXANDER VON HUMBOLDT. 



natuur omgeven , zijn einde rustig af te wachten. Maar die wensch , 

 zeker te ver vooruitziend voor een meer dan tachtigjarigen grijsaard, 

 zou niet vervuld worden. Den 9 Augustus 1858 gai' humboldt in 

 de Allgemeine Zeittmg het volgende berigt van zijn overlijden : » Door 

 de veeljarige vriendschap, welke mij sir woodbone parish bewijst, 

 is mij het bedroevend berigt van den dood van mijnen dierbaren Ame- 

 rikaanschen reisgenoot heden geworden. Aimé bonpland is in de 

 provincie Corrientes den 4 Mei, volgens opgave der dagbladen van 

 Buenos- Ayres , overleden. De inwoners van die plaats en de Britsche 

 Community van Buenos- Ayres kondigen aan, dat zij den talentvollen , 

 werkzamen en koenen natuuronderzoeker een gedenkteeken willen 



oprigten." 



De derde Augustus van het jaar 1844 was voor von humboldt 

 een heerlijke feestdag. Het was toen juist veertig jaren geleden , 

 dat hij na zijne reis in Amerika weder den bodem van Europa be- 

 trad. De akademie van wetenschappen te Berlijn besloot op dezen 

 dag, aan welken zoo vele belangrijke herinneringen verbonden waren , 

 tot eer van humboldt een herinneringsfeest te vieren. De woorden 

 van dank, die de destijds nog krachtvolle grijsaard tot zijne akade- 

 mische ambtgenooten rigtte, verdienen hier wel vermeld te worden. 

 » De vriendschap," zeide hij, >' heeft een geheugen voor tijdvakken, 

 die ons zelven, op den laten avond van ons leven, als in een verren 

 nevel gehuld schijnen. De vriendschap heeft ook hare mythen, die 

 zij naar den geest weet te verstaan en aan welke zij onvoorzigtig en 

 vol liefde haar geloof schenkt. Zij ziet pogingen aan voor daden, 

 ruwe ontwerpen voor voltooijing; zij schi'ijft aan den enkele toe, wat 

 aan het geheel toebehoort, en aan den magtigen tijd, die den enkele 

 heeft voortgebragt , wat aan de meer begaafde medestrijders behoort, 

 die, even als gij, mijne dierbare ambtgenooten en vrienden! in zoo 

 vele rigtingen aan den onderzoeker de baan hebben voorgeteekend. Het 

 gevoel van zulk eene gemeenschap van de goederen des verstands door- 

 dringt ons met levenwekkende kracht. Het knoopt al vaster en vaster 

 de banden, welke in het levenstijdvak der hope aan het universiteits- 

 leven, later aan de akademiën, die ernstige, vrije instellingen, eene 

 zoo eigenaardige aantrekkelijkheid verleeneu. De dag, op welken ik 



