ALEXANDER VON HUMBOLDT. 277 



de schoone Lindenstraat , de opera's en schouwburgen te zien, noch 

 om mij in het vrolijke leven op zijne straten en in zijne salons te 

 vermaken, maar om den grootsten thans levenden man der wereld te 

 spreken : — alexander von humboldt." 



» Daar hij ten gevolge zijner hooge jaren en algemeenen roem thans 

 als de gekroonde koning in de wereld der wetenschappen wordt ge- 

 ëerd, hebben zijne vrienden zich genoodzaakt gezien hem tegen de 

 vermoeijende huldigingen der duizendtallen zijner ondei-danen te be- 

 schermen, en, tot zijn e,igen welzijn, den weg om audiëntie bij hem 

 te verkrijgen, moeijelijk te maken. Men kan zeggen, dat hij, een 

 vriend en vertrouweling van den koning , even als deze zijn eigen 

 hof houdt, echter met het privilegie om, zoo dikwijls het hem gelieft, 

 de formaliteiten op te heffen, welke de noodzakelijkheid alleen nood- 

 wendig gemaakt heeft." 



Toen TAYLOK toegang verkregen had, verscheen hij juist op het 

 bepaalde uur aan het huis van humboldt. Zijn bediende seiffbrt 

 liet hem binnen. 



»Hij bragt mij in eene kamer, vol opgezette vogels en andere voor- 

 werpen uit de natuurlijke geschiedenis; vandaar in eene groote biblio- 

 theek, die kennelijk de geschenken van schrijvers, kunstenaars en 

 mannen der wetenschap bevatte. Ik ging tusscheu twee lange met 

 groote folianten bedekte tafels naar de naastbij zijnde deur, die naar 

 het studeervertrek leidde Daar bevonden zich de eenvoudige ta- 

 fel, de schrijÜessenaar met papieren en manuscripten bedekt, de 

 kleine groene sopha, en kaarten en platen aan de zandkleurige wan- 

 den . .. . Humboldt kwam mij met eene vriendelijkheid en hartelijk- 

 heid te gemoet, welke mij terstond de nabijheid van eenen vriend 

 deed gevoelen, reikte mij zijne hand en vroeg, of wij Engelsch of 

 Duitsch zouden spreken." 



» »Uw brief was die van een Duitscher," zeide hij, »en gij moet ze- 

 kerlijk de taal gemakkelijk spreken ; doch ik ben ook bij voortduring 

 aan het Engelsch gewoon." Ik moest op het ééne einde van de groene 

 sopha plaats nemen, terwijl hij aanmerkte, dat hij zelf zelden daar 

 op zat. Toen plaatste bij er een eenvoudigen matten stoel nevens en 

 zette zich daarop neder, terwijl hy mij verzocht een weinig luider 



