ALEXANDER TON HUMBOLDT. 279 



zijn en scheen het inderdaad niet te bemerken, als hij in den loop van 

 het gesprek vijf of zes maal van taal verwisselde. Hij bleef niet 

 langer dan tien minuten op zijn stoel zitten, maar stond dikwijls op 

 en wandelde door de kamer heen en weder, terwijl hij nu en dan 

 eene afbeelding vertoonde , of een boek opende om zijne gezegden 

 te verklaren." 



Nadat taylor eenigen tijd met humboldt over zijne vooi'genomen 

 reis naar Lapland en door Midden-Azië gesproken had, was eindelijk 

 de tijd, voor zijn bezoek toegestaan, verstreken. 



1) Seiffert verscheen eindelijk en zeide tot hem op een toon, even 

 vertrouwelijk als eei-biedig: » het is tijd!" en ik nam afscheid. 



>i » Gij hebt veel gereisd en vele ruïnen gezien," zeide humboldt, 

 terwijl hij mij de hand reikte ; » thans hebt gij er ééne meer gezien." — 

 1) Geene ruïne," was onwillekeurig mijn antwoord » maar eene pyra- 

 mide." Ik drukte de hand, welke die van frederik den groote, 

 van FORSTER, den reisgenoot van COOK, van klopstock en schiller, 

 van PITT, napoleon en joskphine, van de maarschalken van het kei- 

 zerrijk, van jefferson, hamilton, wieland , herder , göthe, cuvier, 



LA PLACE, GAY-LUSSAC, BEETHOVEN, WALTER SCOTT, in één WOOrd , 



van alle groote mannen , die Europa in drie vierde gedeelten van eene 

 eeuw voortgebragt heeft, gedrukt had. Ik zag in dat oog, hetwelk 

 niet alleen de tegenwoordige geschiedenis der wereld in hare afwis- 

 lende tooneelen had zien voorbij gaan, totdat de handelende personen 

 de eene na den andere verdwenen, om niet weder te keeren, maar 

 hetwelk ook de katarakten van Atures en de wouden van Cassiquiare, 

 den Chimborasso, den Amazon en Papocatapetl, de Altaï- Alpen van 

 Siberië, de Tataren-Steppen en de Kaspische zee beschouwd had. 

 Zulk een schitterende rijkdom van ervaringen is eene waardige be- 

 looning voor een leven, zoo vol van edelmoedige zelfopotfering voor 

 de wetenschap. Ik heb nooit zulk een verheven voorbeeld gezien 

 van hoogen ouderdom, gekroond met onvergankelijke gevolgen, vol 

 van de rijkste wetenschap , verlevendigd en verwarmd door de edel- 

 ste eigenschappen des harten. Eene ruïne, voorwaar! — Neen, een 

 menschelijke tempel, voleindigd als het Parthenon!" 



Zijn vriend Freiesleben, met wien hij^reeds in zijne jongelingsja- 



