DE MOL EN ZIJN ONDERAARDSCH HUIS. 



Er zijn eene menigte soorten van dieren, die een groot gedeelte van 

 hun leven in de aarde doorbrengen, en beneden hare oppervlakte 

 wroeten en graven en gangen boren. Wij behoeven onze lezers hier 

 niet te herinneren aan het konijn in onze duinen, aan de veldmuis in 

 onze graanvelden, aan den mol in onze tuinen en weiden. Wie kent 

 niet den mol en wie zag wel niet dikwijls die aardhoopen, uit losse 

 modder of zand bestaande, die welbekende molshoopen? Wie is wel 

 niet eens bijna gestruikeld, als hij in gedachten verzonken door de 

 slingerpaden van een boschje wandelde, en zijn voet in eens als ver- 

 zonk in de loopgraaf van eenen mol, die dwars over zijn pad heen 

 liep? En toch twijfelen wij niet, of er zijn velen onder onze lezers, 

 wier kennis aan den mol en zijne onderaardsche mijngangen zich tot 

 dat weinige bepaalt, en die misschien niet ongaarne iets meer weten 

 willen van een onaanzienlijk diertje, dat niet minder merkwaardig is 

 dan vele andere schepselen, die uitblinken door schoonheid of kracht 

 of kunstvaardigheid of instinct. 



Eene uitvoerige beschrijving van den mol te geven is hier geenszins 

 ons doel: in werken, daarover in het bijzonder handelende , moge men 

 nazien, hoeveel tanden hij in de kaken, en hoeveel teenen hij aan de 

 voeten heeft enz. Onze gewone mol, Talpa europaea L., wordt door 

 velen voor blind gehouden; iets wat door de natiraronderzoekers reeds 

 lang voor eene dwaling verklaard is, maar desniettemin onder het volk 

 nog altijd door velen geloofd wordt. Zijne oogen zijn zonder groote 

 moeite te zien; de oogleden zijn verdikte huidranden, die rondom met 

 fijne, vrij stijve haartjes bezet zijn. En wil men zijne oogen duidelijk 

 zien, zoo behoeft men slechts eenen mol in het water te werpen of 

 op eene andere wijze tot zwemmen te noodzaken, om te zien, hoe zijne 

 ooghaartjes zich als stralen rondom een middenpunt oprigten, hoe zijn 

 oog glansrijk en schitterend te voorschijn komt en hoe hij dadelijk 

 naar den oever zwemt, dien hij door middel van zijn gezigt gewaar 

 wordt. De gewone kleur van den mol, zwartachtig van boven en 

 eenigzins leiklem-ig van onderen, is niet bij alle mollen volkomen de- 

 zelfde: men vindt wel eens witten of wit- en zwartbonten, bruinach- 

 tigen enz. 



