288 DE MOL EN ZIJN ONDERAARDSCH HUIS. 



sleclits een overblijft; want de honger van den mol mag met regt 

 onverzadelijk heeten ; hij heeft dagelijks eene hoeveelheid spijs noodig 

 even zoo zwaar als hij zelf weegt, en langer dan twaalf uren kan hij 

 zonder eten niet leven. Zoodra de mol verzadigd is, legt hij zich in 

 zijn hol te slapen neder, doch zelden duurt het langer dan zes uren, 

 of hij is al weer op de jagt, om zijn honger te bevredigen: het is 

 waar, hij moet ook veel ligchaamsbe weging maken om aan den kost 

 te komen. In den winter vooral valt het hem moeijelijk om in zijne 

 behoeften te vooi'zien, daar hij in 't geheel geen wiutei'slaap doet, en 

 de dieren, waarvan hij leeft, voor de koude telkens dieper en dieper 

 zich in de aarde verschuilen ; daarom moet hij ook in den winter veel 

 dieper graven dan in den zon^r. Niet zelden ziet men 's winters in 

 de sneeuw versche molshoopen opgeworpen , en ook loopt dan de mol 

 wel over de bevrozene aarde onmiddellijk onder de sneeuw. 



Ofschoon de voeten en vooral de voorvoeten van den mol bovenal 

 tot graven en in de aarde wroeten zijn ingerigt , zoo zwemt hij toch 

 uitmuntend , en niet zeldzaam maakt hij van die vaardigheid gebruik 

 om over een water heen te trekken, of om zijn lijf te bergen, als zijne 

 gewone verblijfplaats overstroomd wordt. Ook loopt hij , niettegen- 

 staande de zijwaartsche plaatsing zijner voorpooten, zoo snel over de 

 oppervlakte van de aarde , dat het een mensch moeijelijk valt om hem 

 te achterhalen. Maar onder de aarde, in zijnen loopgang, loopt hij 

 nog veel sneller , en i-e coürt heeft een aardig middel uitgedacht om 

 dien snellen loop onder den grond gewaar te worden en te kunnen 

 bepalen. Op eenen windstillen dag zoekt men den loopgang van den 

 mol op, en neemt den tijd waar dat het dier zijn hol verlaten heeft 

 en op de jagt is. Dan steekt men , eenige voeten van elkander , riet- 

 stengels loodregt door den bovenliggenden grond en door den loopgang 

 heen , en legt boven op eiken stengel een strookje papier in evenwigt. 

 Zoodra men nu aan het opwerpen van molshoopen bemerkt , dat de 

 mol weer naar zijn hol wil terug keeren , en op het oogenblik dat hij 

 den loopgang intreedt , blaast men in eens met kracht in eenen jagt- 

 horen, lost een pistool of iets dergelijks, waardoor de mol verschrikt 

 wordt, en in haast zijn leger tracht te bereiken. Hij loopt natuurlijk 

 telkens tegen de rietstengels aan , die den gang , als stutten onder een 



