308 Dr. barth's reizen in het centrale gedeelte van aprika. 



Van den kinderachtigen geest der volken, die bartii bezocht, kun- 

 nen vele verhalen over de gesprekken, die hij met opperhoofden had, 

 overvloedige bewijzen geven. Wij hebben reeds van de aan mohammed 

 BELLO geschonken pistolen gewaagd. Nu eens zijn het speeldoozen , dan 

 weder harmonika's , die de verrukking dezer Groeten opwekken , en het 

 spelen op een Akkordion, met eenige geweerschoten gepaard, buiten de 

 muren van het stadje Geschia, is genoeg om de bewoners met schrik te ver- 

 vullen, en het verblijf van den reiziger te beveiligen. Het fanatismus der 

 Mohammedanen noodzaakt den reiziger zich eenigen tijd tegen zijn' zin als 

 een Arabier te doen beschouwen , maar bereidt hem nieuwe gevaren , 

 terwijl hij in S.iarai/am gedrongen wordt in eene verzameling van aan- 

 zienlijken en grooten een Arabisch gebed om regen op te zenden, 

 waarop gelukkig in den volgenden nacht een zwaar onweder volgt. 

 Voeg bij al het genoemde nog de afmattende hitte, de ongezonde 

 woningen , die door witte mieren en allerlei ongedierte dikwerf bij- 

 kans onbruikbaar zijn, het gemis van alle Europesche verkwikkin- 

 gen en gemakken, en de vi'ees om te midden van vreemden , ver 

 van den geboortegrond, als slagtoffer der onderneming te bezwijken. 

 Wij begrijpen dan volkomen de aandoeningen van barth, toen hij 

 Tripoli aan het einde zijner omzwervingen bereikt had , en vooral toen 

 hij de zee weder zag, die in onzen tegenwoordigen toestand der be- 

 schaving het voorname middel van onderling verkeer der volken ge- 

 worden is, een veiliger reisweg dan de landwegen der karavanen 

 door een wijd uitgestrekt vast land. «Toen wij tot de stad naderden, 

 die ik (zoo schrijft bartii aan het slot zijns verbaals) voor vijf en een 

 halfjaar verlaten had, en die mij mi de poort van rust en veiligheid 

 toescheen, vloeide mijn hart van vreugde over, en, na eene zoo lange 

 reis door kale woestijnen, was de indruk, dien de rijke plantengroei in 

 de tuinen rondom de stad op mij maakte , buitengemeen ; doch nog 

 verreweg grooter was de indruk van het aanschouwen der onmetelijke 

 vlakte der zee, welke in het donkerste blaauw in den helderen zonne- 

 schijn voor mij lag. Het was de prachtige , in vele golven en bogten 

 uitloopende Middellandsche zee, de wieg der Kui-opesche beschaving, 

 die van mijne vroegste jaren af mijn verlangen, het voorwerp van 

 miju ijverig onderzoek geweest was, en toen ik veilig en behouden 



