septmoncel; 



DOOR 



H. M. C. VAN OOSTERZEE. 



Welke takken van kunstvlijt , vroeger genoegzaam het uitsluitend 

 eigendom van ons vaderland , thans ook geheel of ten deele naar el- 

 ders zijn verhuisd , Amsterdam is nog altijd de hoofdzetel van het 

 diamautslijpen. Wel wordt dat bedrijf ook elders, met name in België 

 en Engeland uitgeoefend , doch op veel kleiner schaal en veel onvol- 

 komener. De pogingen van buitenlanders om dit belangrijke artikel 

 van industrie in hun land over te planten zijn zoo goed als ge- 

 heel mislukt , en hoewel men er eene enkele maal in geslaagd is om 

 bekwame werklieden naar elders te lokken, schijnt het, dat die kunst 

 slechts in hare eigene werkplaatsen en onder de handen van denzelf- 

 den kring van beoefenaars met vrucht kan aangeleerd en onderhouden 

 worden. Zelfs de Britsche trots heeft zich moeten buigen onder de 

 meerderheid der Amsterdamsche diamantslijpers bij het polijsten van 

 den wereldberoemden Kohinoor. 



Doch bepalen zich de Amsterdamsche kunstwBrkers bij den diamant 

 alleen, de inwoners van het aan het hoofd van dit opstel genoemde 

 dorp leggen zich , met de allereenvoudigste hulpmiddelen , maar met 

 zeldzame kunstvaardigheid toe op het slijpen van allerlei andere edel- 

 gesteenten, zoo echte als nagemaakte. Daardoor heeft dit weinig be- 

 kende plaatsje eene belangrijkheid, die het wel waardig maakt, er 

 eenige regelen over te schrijven. De voorwerpen, die er het hoofd- 

 bedrijf der inwoners uitmaken , zijn natuurvoorwerpen , die wel niet 

 tot de onmiddellijke en eigenlijke behoeften van den mensch behooren; 

 maar zij behooren niettemin tot de meest merkwaardige, zoowel omdat 



