312 SEPTMONCEL. 



ouderlijk gezag, noodzakelijk ook, waar de zonen met hunne vrouwen 

 en kinderen niet zelden blijven huisvesten in de ouderlijke woning. 

 De grond brengt niet meer voort dan tot eigenlijk ondeiiiioud van het 

 leven in den naauweren zin noodig is: haver en gerst, welker meel 

 vermengd eene soort van onsmakelijk en zwaar brood oplevert , on- 

 verteerbaar voor magen , die er niet van der jeugd at' aan gewoon 

 zijn geworden , doch waarbij de bevolking, zeer opmerkelijk , tot in 

 hoogen ouderdom het gebit ongeschonden en zuiver behoudt. Dat zoo- 

 genoemde brood maakt met aardappelen en melk het voornaamste 

 voedsel in het gebergte uit , behoudens dat de laatste vrij schraal 

 valt, want eerst wordt er kaas van gemaakt, welke beneden tegen die 

 benoodigdheden wordt ingeruild, welke de bergstreek zelve niet ople- 

 vert. De eenvoudige hutten , groot genoeg voor gansche t'amiliën , zijn 

 van hout' vervaardigd en hebben planken vloeren. Dit geeft er wel 

 een voorkomen van zindelijkheid aan , die men anders in de stulpen 

 der Fi-ansche plattelandsbewoners niet zoeken moet ; maar het bevor- 

 dert ook veelvuldige branden, die, worden slechts lijf en have gered, 

 weinig deren, daar het hout in overvloed voorhanden en spoedig eene 

 nieuwe woning gebouwd is. 



In dit weinig herbergzame oord ligt het dorp Septmoncel. Of het 

 zijnen naam heeft als bestaande uit zeven (Sept) hoopjes {mo7iceaux) 

 hutten, kan ik niet zeggen; maar wel, dat de vroegere berigten van 

 bezoekers juist geen uitlokkend tafereel schilderen van den weg om 

 er te komen. TegenAvoordig is dat echter beter , daar van het stadje 

 Sainte Claude , waar de moeijelijkste opstijging begint, tot aan Sept- 

 moncel een gemakkelijke, zelfs berijdbare weg is gemaakt langs de 

 kanten der rotsen , waarbij men echter eenen zoo grooten omweg heeft 

 moeten nemen, dat de afstand tusscheu Sainte Claude en Septmoncel 

 het vijfvoudige wordt van hetgeen hij hemelsbreedte bedraagt. Onder- 

 weg tusschen de beide plaatsen heeft men in het voorbijgaan het ge- 

 zigt op den fraaisten van de menigvuldige watervallen in het Jura-ge- 

 bergte; deze waterval is omtrent 15 Ned. el hoog; het water stort 

 zich met donderend geraas naar beneden en vloeit na den val tusschen 

 oude boomen door een welig grastapijt. 



Wanneer men het dorp Septmoncel heeft bereikt, is men bevreesd 



