370 IETS OVER REUZEN. 



heid meer vermoed dan aangewezen, toen hij beweerde, dat de grootte 

 van den mensch, zooals zij is en niet anders, in overeenstemming is 

 met die van het paard , dat hem draagt , en den boom , die hem het 

 hout voor zijne woning oplevert. Zulk eene bewering heeft , wij zeggen 

 het met alle achting voor een groot man, iets belagchelijks ; want er 

 is geen enkele wenk in de natuurlijke historie van het paard of van 

 den mensch, dat het eerste bestemd zou zijn tot lastdier voor den 

 laatste. Ware de mensch driemalen zoo groot , dan zou men met het- 

 zelfde regt kunnen zeggen, dat de zoo leerzame olifant blijkbaar be- 

 staat om zijn knecht en zijn lastdier tevens te zijn , gelijk dan ook 

 'POMPONics MELA in goede ernst verhaalt, dat er in Indië menschen 

 wonen , zoo groot , dat zij zich met betzelfde gemak van olifanten be- 

 dienen , als wij van paarden i). En was de mensch zoo groot als eene 

 kinderpop, dan zou eene voorbarige teleologie kunnen beweren, dat 

 hem eene snelle verplaatsing gemakkelijk werd gemaakt door de om- 

 standigheid , dat zijne grootte er juist op is ingerigt om een haas te 

 bestijgen en er mede over de velden te vliegen. 



Maar de zaak zelve, dat de grootte van den mensch in volmaakte 

 harmonie staat met zijne plaats in de schepping , zal er wel niet min- 

 der waar om zijn, dat het der wetenschap nog niet is gelukt, hare 

 bewijsgronden na te sporen; en aan deze zal het, des twijfelen we 

 niet, bij haren rusteloozen voortgang eenmaal gelukken, hieromtrent 

 tot eene zekerheid te geraken , bij welke these wordt hetgeen nu nog 

 slechts hypothese is. 



Hetgeen die hypothese aannemelijk helpt maken , is naar onze over- 

 tuiging dit, dat slechts bij uitzondering de individuen afwijken van de 

 middelbai-e maat, die wij geregtigd zijn voor de soort aan te nemen. 

 Dat gezonde , welgemaakte individuen zich ver daarboven verhetfen 

 of ver daarbeneden afdalen , behoort tot de zeldzaamheden ; maar dat 

 die uitzonderingen bestaan, bewijst dat zij niet liggen buiten het be- 

 reik der voortbrengingskracht. Met andere woorden: van twee oude- 

 renparen, beiden van gewone statuur, is er een, dat onder zijne kin- 

 deren, overigens ook van gewonen wasdom, één heeft, hetwelk tot 



') Bi situ orbis, Lib. III, cap. 7. 



