IETS OVER REUZEN. 375 



vervolgens bij zijne kinderen en kindskinderen zeer snel afgeno- 

 men is. 



In de oudste oorkonden der Heilige Schrift wordt melding gemaakt 

 van reuzen. Zij worden in het Hebi'. aangeduid door twee hoofdwoor- 

 den: Nephilim en Rephaïm. De eersten komen i) voor als gewelde- 

 naars, voortgesproten uit gemeenschap van «Gods zonen" met «dochteren 

 der menschen." Deze uitdrukking wijst blijkbaar op eene mythologie 

 die, hoe dan ook te verklaren 2), in geenen deele regt geeft om het 

 er voor te houden, dat er eenmaal een menschenstam op aarde heeft 

 bestaan , die uit andere wezens dan eigenlijke menschen zou zijn ont- 

 sproten. Opmerkelijk is het, dat, toen de Israëliten naderhand de na- 

 komelingen van Enak gezien hadden •"') , zij dezen hielden voor afstam- 

 melingen van de Nephilim en dus voor een geslacht, dat met den 

 Noachitischen zondvloed niet was verdelgd geworden, maar nog altijd 

 bleef bestaan en zich voortplanten. De Rephaïm woonden ten tijde 

 van ABRAHAM in Gilead en Basan, waar Asteroth-Karnaïm hunne 

 hoofdstad was *); tot hen behoorden ook ^) de Zamzummim of Zuraim 

 en Emim, die te Ham en te Kirjathaïm woonden. Met de verstrooide 

 berigten , hier en daar in de oudste bijbelsche oorkonden verspreid 

 aangaande hunne oorlogen en verhuizingen, hebben wij hier niet te 

 doen ; alleen met de vraag, of zij inderdaad een stam waren , zich on- 

 derscheidende door buitengewone ligchaamsgrootte. De berigten daar- 

 omtrent zijn uit den mond der Israëliten, die zeer bevreesd waren 

 voor die Rephaïm, welke zich in een gedeelte van het door hen te 

 veroveren land hadden genesteld. De verspieders, die gedurende der 

 Israëliten verblijf in de woestijn uitgezonden werden om Kanaan te 

 verkennen, berigtten, dat zij onder anderen »reuzen" hadden gezien, 



') Gen. VI: 4. 



*) Onmiskenbaar is de overeenkomst van het Gen. VI: 1 — 4 verhaalde, met het- 

 geen de Gi'ieksche mythologie zegt van den oorsprong der Titans uit Uraniis en 

 Gaea, den hemel en de aarde; zie hesiodus, Theogon. , vs. 113 vlg. Overigens zij 

 den lezer met een woord herinnerd de hoogst dichterlijke opvatting van bildeedijk , 

 die bij zijn heerlijk, maar helaas I onvoltooid gebleven epos: de ondergang der eerste 

 wareld ten grondslag ligt. 



3) Num. XIII: 33. 



*) Gen. XIV: 5. 



») Gen. XIV: 5, verg. met Deul. II: 20 en 11. 



