IETS OVER REUZEN. 379 



vertaling van van der palm zegt: » waarom zijn degenen, die gij nu 

 baart , niet gelijk aan degenen , die gij vroeger baardet, maar minder 

 van grootte ? Zoo zal zij zelve (de barende) u antwoorden : anderen 

 zijn het, die in de kracht der jeugd geboren zijn; anderen, die tegen 

 den tijd des ouderdoms , als de kracht der moederschoot afneemt , ge- 

 boren worden. Gij hebt dus slechts op te letten, hoe gij lieden minder 

 in grootte zijt, dan die vóór u geweest zijn. En die na u zullen nog 

 kleiner zijn, dan gij." 



Het ontkennen eener voortgaande afneming van 'smenschen ligchaams- 

 grootte, in verband tot de bewering, dat de gestalte van den mensch 

 eene bepaalde, met de huishouding der natuur overeenkomende maat 

 heeft, sluit echter in geenen deele in, dat het oudste menschdom het 

 latere niet in forschen en zwaren, ook grooteren ligchaamsbouw kan 

 hebben te boven gegaan. Indien uit het verhaal aangaande den zond- 

 vloed ') blijkt, dat de jaren in dat oude gedenkstuk twaalf maanmaanden 

 bevatten en de leeftijd der menschen vele honderden van die jaren duurde , 

 is er niets onwaarschijnlijks in, dat zij ook krachtiger waren van lig- 

 chaamsbouw en grooter van gestalte, al maakt men hen niet tot die 

 Titans, welke met bergen kaatsten. Onwillekeurig ook wordt men 

 gedrongen aan een buitengewoon krachtig menschenras te denken, 

 als men het oog slaat op gewrochten, die vooral in eenen tijd, 

 waarin het aan de werktuigkundige hulpmiddelen van later eeuwen 

 ontbrak, eene inspanning van menschelijke krachten moeten hebben 

 geëischt , van welke wij ons bezwaarlijk een denkbeeld maken kunnen. 

 Men denke slechts aan de hoogte , tot welke de topsteenen der Egyp- 

 tische piramiden hebben moeten worden opgevoerd, aan de Hunebedden 

 in Drenthe, de Stonehenges in Engeland en soortgelijke opeenstape- 

 lingen van verbazend groote steenen. In die onderstelling erlangen 

 dan ook de overleveringen aangaande een reuzengeslacht eene bevre- 

 digende beteekenis. Menschen, dubbel zoo groot als wij zijn, achten 

 we tegen de natuur van den mensch als integrerend deel van het 

 aardsche organisme, en wezens der verbeelding zijn zeer zeker de 

 vormen, waarin de Nephilim en Rephaïm, die geweldenaars op aarde , 



') Gen. Vil , VIU. 



