IETS OVER REUZEN. 385 



seld graf ontdekt werd, waarin beenderen van eene verbazende 

 grootte lagen, waaronder een, dat naar de besclirijving een sleu- 

 telbeen {clavicula) zou moeten zijn. Het was 7 voet lang, hetgeen 

 de lengte van den persoon op 75 of 80 voet zou moeten brengen. 

 Bij het aanraken vielen de beenderen uiteen, doch de tanden, beter 

 bestand, bleven in orde; elke woog 10 pond! De waarheid van het 

 een en ander is bekrachtigd in eene schriftelijke verklaring van eenen 

 priester en eenen kapellaan uit St. Uzez en Molard, in de nabijheid 

 der plaats waar het voorgevallen is; dit stuk draagt de dagteekening 

 van 24 Januarij 1699 — dus 22 jaren na het gebeurde! Al was het 

 stuk geregistreerd en al lag het met de legalisatie der handteekenin- 

 gen voor ons , dan zouden we nog met alle achting voor de geeste- 

 lijken van St. Uzez en Molard zeggen, dat een getuigschrift van een 

 bevoegd physioloog meer afdoet dan hunne nietsbeduidende verklaring , 

 en dat het de vraag blijft: waren het menschenb e enderen ? 



Volgens d'acosta i) heeft « men" in Amerika reuzen gezien, die 

 zoo groot waren , dat gewone menschen niet hooger dan tot hunne 

 knie kwamen. Wie die » men" zijn , hebben wij niet kunnen naspo- 

 ren, en dus vergeve » men" ons onze ongeloovigheid. Niet minder 

 verwonderlijk is wat men leest in de thans zeer zeldzame Sicili- 

 aansche geschiedenis van thomas fasellus, een Dominicaner monnik 

 en predikheer, laatst prior van het klooster te Palermo, waar hij 

 in het jaar 1571 overleed. Deze namelijk verhaalt-) het volgende: 

 » In het jaar der verkregen zaligheid 1548. Als de Genueesche 

 ridder van St. Jan, geokgius adornus, overste van zijne orde, met 

 eene vloot te Syracuse overwinterde, is hij op zekeren tijd in het Syra- 

 cusaansche veld, vroeger Gereatis genaamd, ter jagt gegaan. Terwijl 

 hij met de jagt bezig was , heeft een zekere afgerigte brakhond met 

 zijn neus en klaauwen den mond van een ouderaardsch hol doorsnuf- 

 feld en door 't kwispelen met zijn staart en door zijn geblaf de jagers 

 tot zich geroepen. De ruiters, die met georgius waren uitgereden, 

 gissende dat er buit voorhanden was, komen met lossen toom en in 



') Hist. Ind., I , 19. 



=>) Decad. , I , lib. 1 , cap. 6. 



