jU album der natuur. 



Organische stof in meteoorsteenen 1 — WöHLER heeft in twee meteoorsteenen , 

 die welke bij Kaba in Hongarije in 1858 en die welke in 1838 aan de Kaap 

 de Goede Hoop viel, eene koolwaterstofverbinding ontdekt, die nabij komt aan 

 paraffine, in alkohol oplosbaar is en zich bij calcinatie verkoolt. In laatstge- 

 noemden meteoorsleen komt bovendien koolstof voor tot eene hoeveelheid van 

 1,5 proc. W. houdt het er voor, dat deze bitumineuse stof van organischen 

 ooi'sprong is, en dat de kool zich door de gedeeltelijke verbranding daarvan 

 bij den doorgang van den meteoorsleen door onze atmospheer heeft afge- 

 scheiden. 



Indien het zich nader bevestigt, dat er werkelijk eene stof in de meteoor- 

 steenen voorkomt, die afkomstig is van levende wezens, dan voorwaar mag 

 deze ontdekking in meer dan een opzigt eene belangrijke heeten , al wordt 

 het raadselachtige dezer verschijnselen daardoor geenszins verminderd, {l'bisti- 

 tut 1859, p. 57, 67). HG. 



Hoogte des dampkrings. — E. UAIS heeft, in een brief aan den Secretaris van 

 de Académie des Sciences {Compt. rend. XLVIII , bl. 109), de wijze beschreven, 

 waarop hij uit de snelheid , waarmede zich de grens der polarisatie des damp- 

 krings na het ondergaan der zon beweegt , de hoogte van den dampkring heeft 

 afgeleid. Voor eene nadere uiteenzetting van zijne methode , zoowel als van 

 de nog al afwijkende uitkomsten door hem langs andere wegen verkregen, 

 meenen wij hier naar de bron te mogen verwijzen. De op de eerst aange- 

 duide wijze verkregen uitkomst geeft LIAIS als geheel onafhankelijk van alle 

 hypothesen: volgens haar is de hoogte des dampkrings 540 kilometers. 



Ln. 



Invloed van het magnetisme op den gang der chronometers. — De heeren DE- 

 LAMARCHE en PLOIX hebben aan de Académie des Sciences de uitkomsten me- 

 degedeeld van hunne proefnemingen dienaangaande (Comptes Rendtts XLVHI , 

 462). De chronometers voor de Fransche oorlogschepen worden geregeld en 

 in hunnen gang bestudeerd, eerst te Parijs aan het depot der marine , en ver- 

 volgens aan het observatorium van de haven, vanwaar het schip uitzeilen zal. 

 Als zij daarna met alle zorgvuldigheid worden overgebragt naar boord , dan 

 vindt men meestal den gang aldaar zeer verschillend van den vroegeren. Dit 

 geschiedt zelfs wanneer het schip rustig in de haven blijft liggen en zonder 

 dat gewone oorzaken, als temperatuur-verschillen of dergelijke, daarop invloed 

 kunnen uitoefenen , en het vindt ook plaats als de chronometer naar wal wordt 

 teruggebragt , waarbij hij somwijlen zijn vroegeren gang weer herneemt. Men 

 begrijpt, dat dit hoogst lastig zijn moet, dat het , vooral bij een overhaast uitzeilen, 

 tot velerlei onzekerheid of misrekening kan aanleiding geven , en dat hel dus 



