WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 51 



gewreven worden , of in een porceleinen mortier , onder toevoeging van 

 een weinig zand, dan worden de korrels verbroken, en voegt men er ver- 

 volgens water bij, dan lost dit de oplosbare massa op. D( or filtrering ver- 

 krijgt men dan een volkomen helder vocht, waarin geen spoor van vaste 

 deeltjes door het mikroskoop te herkennen is en dal door iodium blaauw 

 wordt. Ook het aldus verkregen iod-amylum blijkt opgelost. Zoowel de 

 oplossing van amylum als die van iod-amylum worden door alkohol geprae- 

 cipiteerd. Jessen houdt het er voor , dat de oplosbare stof bevat is tus- 

 sclien de vliezen , die de concentrische lagen daarstellen. 



Hg. 



Het centraal gedeelte der haren is door Dr. AL. SPIESS te Frankfort aan den 

 Main onderzocht, van welke onderzoekingen de resultaten in henle u. 

 PFEUFERS Zeitschrift medegedeeld zijn. V^olgens hem bestaat het haar uit slechts 

 eene enkele met eene opperhuid overtrokkene en uit digt opeengedrongen ve- 

 zelcellen bestaande zelfstandigheid , de zoogenaamde bastzelfstandigheid , in 

 wier midden , bij dikke haren , zich een mergkanaal bevindt , dat lucht en 

 vocht bevat. Eene mergzeifstandigheid bestaat niet. Dit laatste beweerde 

 reeds leeüwenhoeck , die , ofschoon op andere gronden dan S. , het aanwezen 

 van eene mergzeifstandigheid loochende , en de centrale donkere streep voor 

 een niet altijd aanwezig en slechts toevallig door uitwaseming ontstaan kanaal 

 verklaarde. SPlE.ss houdt het aannemen eener eigenlijke mergstof voor onver- 

 eenigbaar met het in de haren plaats hebbende voedingsproces, gelijk men 

 dit meestal aanneemt , en niet overeenkomende met hetgeen het mikrosko- 

 pisch onderzoek aantoont. Uit dit oogpnnt laten zich ook de weinige bekende 

 pathologische veranderingen van het mergkanaal verklaren. Vier aan S. be- 

 kend gewordene gevallen van ziekte van het centraaldeel des baars berustten in 

 de eerste plaats op eene abnormale ontbinding van dit gedeelte, welke dan 

 later evenwel tot zeer verschillende verdere gevolgen leiden kan. (Froriep'S 

 Notizen , 1859 I Bd. , S. 186.) 



D. L. 



Afstamming der huiskat. — Belke neemt wel is waar Felis manimlata aan , 

 als de oorspronkelijke stam van F. domesUca, maar houdt het er voor, dat 

 eenige variëteiten van deze laatste van anderen oorsprong zijn. Zoo zou F. 

 angormsis BRlSS. tot F. Marml palL, en TEMMmXK'S Chat de Chypre of Chat 

 zèbre en F. hispanica ERXL. tot F. cattcs [?] behooren. B. wil dus natuurlijk 

 de F. rfomestica niet meer als soort laten gelden. [Bulletin de la société im- 

 périale des naturalistes de Moscou , 1857, p. 458). 



D. L. 



