88 ALBUM DER NATUUR, — WETENSCHAPPELIJK BMBLAD. 



Natte velden bij Milaan 18,1. 



Noordzee, 60 Eng. mijlen van Yarmouth 3,3 

 Bosch te Chamouny 2,8. 



Meer van Lucern \,i. 



Ln. 



Stereoscopische maanphotographien. Naar een berigt van prof. MULLER , Ie 

 Freiburg {Poggeiidorfs Annalen, GVII, bl. 660), dat ook voor ons land ge- 

 makkelijk kan bevestigd worden door ieder , die weet wat stereoskopie is en 

 door eene loupe kan zien , zijn de gewoonlijk onder dezen naam in den han- 

 del voorkomende plaatjes photographien 7net van de maan, maar van eenen 

 bol , beschilderd om ongeveer op de maan te gelijken. Ln. 



llPiathermaniteit der gassen. PouiLLET heeft reeds voor lang de betrekkelijk 

 hoogere temperatuur der onderste luchtlagen toegeschreven aan de absorptie 

 der donkere warmte , die uit de aarde straalt , door deze lagen. Melloni 

 meende echter gevonden te hebben , dat eene luchtlaag van vijf tot zes meters 

 dikte geen waarneembaar absorberend vermogen voor de warmte bezit. De 

 hypothese van POUILLET was derhalve nog niet feitelijk bewezen. Dit is thans 

 echter geschied door J. tijndall, die, door eene gepaste wijziging in den voor 

 deze proeven bestemden toestel aan te brengen, bevonden heeft , dat dit absor- 

 berend vermogen reeds van eene gaskolom van betrekkelijk geringe hoogte 

 (bij bezigde eene 4 voet lange buis) kan worden aangetoond. Behalve op al- 

 mospherische lucht beeft hij ook geëxperimenteerd op zuurstof, waterstof, 

 stikstof, koolzuur, olievormend gas, lichtgas, ammoniak, alsmede op de 

 dampen van ether, alkohol, water, zwavelkoolstof enz. Hij heeft bevonden, 

 dat elk gas zijn eigen graad van diathermaniteit heeft en dat deze voor ver- 

 schillende gassen zelfs zeer uiteenloopend kan zijn. Zoo b. v. verschilt de 

 diathermaniteit van het lichtgas van die van zuurstof of stikstof bijna even veel 

 als de diathermanileil van aluin van die van eenig ander vast ligchaam , waar- 

 door de warmte hel gemakkelijkst heen gaat. (Bibl. univ. Arch. des se. phys. 

 1859 No. 19 p. 232). HG. 



