WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 91 



vloed van het zonlicht alleen allengs omzet, eerst in eene dextrineachtige stof, 

 dan in gom en eindelijk in suiker, en dat sommige sloffen door hare tegen- 

 woordigheid die omzetting versnellen , terwijl andere deze vertragen. Zoo b. v. 

 wordt de invloed van het licht versneld door oxalziutr, vertraagd daarentegen 

 door wijnsteenzuur (Cowpt. rendm XLIX , p, 369). Hg. 



Theorie van Mercurius. — Faye las in de Vergadering der Fransche Aka- 

 demie van den 12 Sept. j.1. een hrief voor van le verrier. Daarin wijst 

 deze aan , dat , indien men de seculaire beweging van het perihelium van Mer- 

 curius met 38 seconden vermeerdert, alle de waarnemingen van zijne overgan- 

 gen tot op eene seconde , vele zelfs tot op eene halve seconde uitkomen. Deze 

 vermeerdering van 38 seconden kan echter niet aan den storenden invloed van 

 Venus worden toegeschreven, want de massa dezer planeet zoude dan een 

 tiende grooter moeten zijn, dan de berekening uit andere waarnemingen leert. 

 ünwMarschijnJijk is ook, dat zij ontstaan zoude door eene enkele planeet, waar- 

 van de loopbaan tus.schen Mercurius en de zon gelegen is , dewijl in dit ge- 

 val deze planeet vrij groot zoude moeten zijn, om geheel rekenschap van 

 de sloring te geven , en men mag aannemen , dal zulk een ligchaam wel niet 

 aan de waarneming zoude ontsnapt zijn. Als hel waarschijnlijkst beschouwt 

 derhalve LE verrier de tegenwoordigheid van een zeer groot getal kleine 

 ligchanien, die tusschen Mercurius en de zon rondom de laatste draaijen en 

 door hunne gezamenlijke massa doen wat e-ne enkele planeet doen zoude. 



Ter ontdekking dezer kleine planetarische ligchaampjes raadt FAVE aan 

 dagelijks of meer dan eenmaal daags mei ecnen groeten kijker photographische 

 afbeeldingen van de zon te vervaardigen. Ook tijdens totale zoneclipsen zal 

 hel welligt gelukken daarvan iels te ontdekken. Hg. 



Bestaan er zeeslangen , die niet vergiftig zijn? Men weet, dat het bij de 

 zoölogen als algemeene stelregel geldt, dal de geheele afdeeling of familie der 

 Hydrophides of zeeslangen alle behooren lot de serpenles venenati. Intusschen 

 zou, volgens lacépkde, één geslacht, het genus Aipysunis , daarop uitzondering 

 maken en niet vergiftig zijn. Ook duméril en bifron namen dil op autoriteit 

 van lac. aan, ofschoon zij zelve aangeven, dal dil eene vreemde anomalie was, 

 omdat de twee soorten van dit geslacht bij hen bekend, t. w. A. laevis en A. 

 fuliginosus, voor het overige in allen deele overeenkomst verloonen met de 

 overige giftige zeeslangen, Intusschen de zaak scheen niet twijfelachtig, daar 

 LAG. aan had gegeven en ook DUM. dit beschreven had , — dit genus bezit 

 geene gifthaken. DUM. echter twijfelde daaraan nog eenigzins , daar hij er ten 



