94, ALBUM DER NATUUR. 



14. Wordt een draad gemagnetiseerd of eerie staaf getordeerd , terwijl op 

 den eenen eene torderende of op de andere eene magnetiserende kracht werkt , 

 dan neemt de torsie van den eersten bij zwakke magnetisering , of liet magne- 

 tisme van de (weede bij geringe torsie toe , bij sterkere weder af. 



\^. Eene bij gewone temperatuur getordeerde of gemagnetiseerde staaf 

 verliest bij verwarming een deel van hare torsie of magneetkracht en ver- 

 krijgt bij afkoeling een deel van het verlies weder terug. Na herhaalde 

 temperatuur- veranderingen geraakt zij in eenen toestand van standvastig- 

 heid , en vertoont bij elke temperatuur eene bepaalde mate van torsie of 

 magnetisme. 



16. Eene bij gewone temperatuur getordeerde of gemagnetiseerde en dan 

 weder gedeeltelijk gedetordeerde of gedemagnetiseerde staaf verliest bij ver- 

 warming des te minder van hare torsie of niagneelkracht , naar mate zij vooraf 

 sterker gedelordeerd of gedemagnetiseerd was geworden. 



17. Eene bij hoogere temperatuur getordeerde of gemagnetiseerde staaf ver- 

 verliest bij de verkoeling een deel harer torsie of magneetkracht. Bij eene 

 tweede verwarming verliest zij weder en verkrijgt eerst daarna bij de verkoe 

 ling een deel van haar verlies weder ferug. Wordt de staaf voor de eerste 

 afkoeling in trilling gebragl , dan wint zij reeds bij deze eerste aan torsie of 

 magneetkracht. 



WiEDEMANN doet opmerken, hoe moeijelijk al deze uitkomsten te rijmen zijn 

 met het beslaan van magnetische vloeistoffen en hoe duidelijk zij aantoonen , 

 dat het magnetiseren in ijzer of staal dezelfde mechanische veranderingen doet 

 ontslaan als buiging of wringing. Hij loont verder aan , op welke wijze men 

 zich deze veranderingen kan voorstellen zonder de oorzaak van het magne- 

 tisme bepaaldelijk in elheratmospheren der ijzermoleculen (e plaatsen. Voor 

 deze ontwikkeling, zoowel als voor de bijzonderheden der proefnemingen, 

 moeten wij verwijzen naar de boven aangehaalde bron. 



Ln. 



Katrol-ïiitsteeksels. — Over deze uitsteeksels heeft HYRïL te Weenen een 

 geschrift uitgegeven , waarvan de inhoud volgens de Allyeni. Zeilimg ƒ. Wis- 

 senschaft No. 5 aldus zaniengevat kan worden. Aan zekere beenderen en wel 

 op zeer bepaalde plaatsen daarvan , vindt men ongewone en tot dusver onop- 

 gemerkt geblevene uitsteeksels van normale inwendige zamenstelling, welke 

 aan de peezen , die er langs loopen , tot katrollen dienen, en de voorwaarden 

 zijn voor de verandering in hunne rigling. Zij kunnen, naar hun 't eerst in 

 "t oog vallend nul, katrol-uitsteeksels worden genaamd. Men vindt ze alleen 



