WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 9b 



in de naaste nabijheid van zulke peezen , welke naar inplantings-punten loopen , 

 die niot liggen in de rigting van haar oorspronkelijk verloop. Terwijl zij de 

 afwijking dier peezen van hare aanvankelijke rigting mogelijk maken , worden 

 zij daardoor tot steunpunten voor bewegende krachten. Uit hunne aanwezig- 

 heid is het misschien te verklaren , waarom sommige menschen zekere bewe- 

 gingen met bijzondere gemakkelijkheid en met eene kracht uitvoeren, welke 

 anderen met geene mogelijkheid kunnen bereiken. Op de plaats, waar zulk 

 een uitsteeksel de pees raakt, is het gootvormig uitgegroefd, met kraakbeen 

 omkorsl en glad gemaakt door een synoviaal vlies, dat zich ook over de pees 

 voortzet. De plaatsen, waar tot dusver katrol-uitsteeksels gevonden werden , 

 zijn 1. de dorsaalvlakte van het ondereind van den radius; 2. het schuit- 

 vormig en wigvormig been der voetwortels; 5. de bovenste epiphysis des 

 srheenbeens; 4. de benedenste epiphysis van hetzelfde been; 5. de buiten- 

 vlakte des hielbeens. 



D. L. 



Beenvorming door het harde herzenvlies. — Uit door OLLIER vroeger genomene 

 proeven is, ten bewijze van de theorie der beenvorming door het beenvlies, 

 gebleken , dat overal , waar de overplanting van een stuk beenvlies op een 

 ander deel des ligchaams van hetzelfde dier of van een ander dier van dezelfde 

 soort gelukt , zich been ontwikkelt , en dat deze proeven alleen gelukken met 

 het beenvlies, en geenszins met andere fibreuse vliezen. In Aug. 11. heeft de 

 heer OLLTER aan de Académie des Sciences medegedeeld , dat hij dergelijke 

 proeven genomen heeft met stukken van de dura mater, ten einde daaruit op 

 te maken, of dit vlies inderdaad ten aanzien der schedelbeenderen de rol van 

 periosteum vervult. De uitslag is geweest , dat die stukken , verplant onder 

 de huid van verschillende ligchaamsdeelen (bij voorkeur van een jong op een 

 oud konijn), aanleiding hebben gegeven tot het ontslaan van kleine beende- 

 ren, die al de eigenschappen bezitten van volkomen normaaibeen. Uit de door 

 O. genomene proeven volgt voorts , dat dit vermogen van de dura mater het 

 sterkst is bij jonge dieren, maar zeer afneemt naarmate het geraamte zijne 

 volkomene ontwikkeling nadert, en nog minder wordt op volwassen leeftijd, 

 daar dan de overplanting slechts de vorming van onzamenhangende beenige 

 granulatiën ten gevolge heeft. Alleen de - uitwendige , en niet de inwendige 

 oppervlakte der dura mater neemt deel aan de beenvorming, terwijl de ver- 

 lengsels van dit vlies , die niet met het been in aanraking zijn , niet in staat 

 zijn been voort te brengen {Ck)mpt. rend. Tom. XLIX , pag. 206). — Tegen 

 deze laatste bewering is Dr. molas, van Auch, opgekomen, die in het lijk 



