^Jamary en Fehruary ijzz. f 



3» 



De Heer Boyle oordeelt , dat het echter ïeer 

 aanmerkelyk is, hoe de klank van den onrüft 

 van zodanig een lioroiogie, dat in den glazen en 

 wel gefloten Recipiënt j^cplaait was , door de 

 diiae van 't glas tot het gehoor kon dringen; 

 temeer, door diendit glas alvrydik was. Dien 

 Heer gelooft, dat door de beweging van den 

 onrnll, de ingelloteu lucht gedwongen word , 

 zodanig kragtig op de binnen-wanden van den 

 glazen Recipiënt te werken , dat daar door de 

 buiten-wanden van den Recipiënt ^ de buiten- 

 lucht komen te drillen, dewelke hen onmidde- 

 lyk omringt, endczedrilliiig aan 't gehoor over- 

 brengt. Maar 't is zeker, dat buiten en behal- 

 ven de lucht , ook noch een ander wezen, 't 

 ■welk veel fynder en dunder als de lucht is, 

 voor een middel veriirekt, om de klank aan ons 

 gehoor over te brengen. Om de gemeenfchap 

 van de lucht en de klank noch nader te ontdek- 

 ken , heeft de Heer Boyle een fchel aan een 

 haakje in den Recipiënt gehangen. Zo ras als 

 de Recipiënt wel gefloten was, wierd de klank 

 van de fchel doffer , 't welk door de tuffchen- 

 komfte van het glas van den Recipiënt noodza- 

 kelyk moefte volgen. Maar niet tegengaande 

 naderhand de lucht uit den Recipiënt wierd uit- 

 gepompt , konde de Heer Onderzoeker geen 

 ' merkelyk onderfcheid in den klank gewaar 

 worden. Waar uit de Heer Bo)'/?eindel> kont- 

 dekte, dat niet tegenÜaande de lucht het voor- 

 naamlie middel van den klank is, ook nog een 

 ander wezen, dat veel fynder dan de lucht zy, 



A 3 voor 



