Maart, — — July, 1711. lOjf 



geen vlam vat, of dat dezelve een iwaarcaput 

 ntortuum of uitgebrande ftof overlaat, oordee- 

 kn zy dat de indigo of gelieel ondeugend of 

 vervalft is. ik leide om deze proef in de befte 

 indigo van St. Domingo infgelyks ook aan te 

 ftellen een ftukje indigo van tien grein op een 

 brandende en vlammede kool. Zoo ras als 

 de indigo vlam vatte gaf dezelve een zeerfwa- 

 ren Rook uit , die voor een gedeelte blaauw , 

 en voor een gedeelte rood purper van koleur 

 was , en een zeer fwaren onaangenamen ftank 

 hadde. Deze ftank of reuk kan genoegzaam 

 nergens by vergeleken worden , als by den 

 fwaren reuk van de blaauw kuipen , of by het 

 linden , dat nog vars met indigo blaauw ge- 

 geverwd is. De indigo vaJte wel vlam , zo 

 lang als dezelve in de vlam van het vuur was, 

 en veranderde eindelykin een gloeyendekool , 

 die echter niet zodanig beftendig was, dat de- 

 zelve in zyn geheel bleef, maar door het aan- 

 raken viel dezelvq van malkander. Om dit 

 noch nader te onderzoeken, hield ik een ftuk- 

 je indigo in de vlam van de kaars , het welk 

 infgelyks vlam vatte , en ook met een zeer 

 witte vlam brande , zo lang als het zelve in 

 de vlam gehouden wierd , maar zo ras als hei 

 zelve te rug uit de vlam van de keers gehaalt 

 wierd, ging de vlam daatlyk uit, niet in ftaat 

 zynde om uit zich zelf^ de vlam te voeden. Het 

 gedeelte van de indigo dat op deze wyze ver- ' 

 brand was , hield ook geen gloeyende kool , 

 maar verrooude een uitgebrande donkerbruine 

 ftof, en daar het zelve een fcheidinge maakte, 

 tuffchen de onverbranden indigo van hetzelfde 

 G s ftuk- 



