'Augujlm — Decenéer 1722; 'f 

 ïodanig toegefteltjdat als de Haan C gedraayd 

 "wieid, het Ituk yzer B even als een hamer aan 

 de fchel kwam te flaan, en gelui'dt te verwek- 

 ken. Na dat nu de lugt gepompt was uit den 

 recipiënt D, wierd de fchel geflagen ; maar 

 het geluid was zo ongemeen weinig, dat de 

 byftanders in twyfel waren of ly enig geluid 

 hadden gehoord of niet. Maar de Heer Boy- 

 Ie met de uiterfte naauwkeurigheid toduUle- 

 rende hoorde befwaarlyk zomtyds enig zeer 

 flaauw geluid , dat zich door den recipiënt tot 

 aan zyn gehoor kwam te verfpreiden. Dit 

 geluid hadde een ongewoone fcherpheid , de 

 welke naauwelyks gehoord wierd, en op een 

 wyze gefchiede, als of het zeer verre van daan 

 kwam. Maar zo ras als wederom enige lucht 

 in den recipiënt gelaten was, wierd zeer licht 

 gehoord dat het yzer B geluid verwekte, als 

 het kwam te flaan op de fchel A. Dit geluid 

 wierd ook vermeerdert, na mate dat meerder 

 lucht in den recipiënt wierd ingelaten. Door 

 deze proef wierd ontdekt, dat de lucht nood- 

 zakelyk is, tot het overvoeren van het geluid 

 aan ons gehoor , en dat in een lucht ledige 

 plaats de klank zeer weinig overgebragt word. 

 Want het weinigje geluid dat te voren van de 

 fchel gehoord wierd, zoude konnen overge- 

 bragt geweeft zyn , door middel van het wei- 

 nigje lucht dat akyd noch in de recipiënten^ 

 uit de welke de lucht uitgepompt is, komt o- 

 ver te blyven. 



« 



De Heer Eoyle onderzogt de verfpreidinge 

 A 3 van 



