jfugujlm "December^ 1722. 135 



al worden de andere vuurftenen gebrand of 

 gefmolten , behouden zy echter kout gewor- 

 den zynde noch wederom hun kragt en inwen- 

 dig vuur , op de wyze als de metalen. Maar 

 de molefteen geenzints. Want deze laat zyn 

 vuurftof uitbranden , en des zelfs fteenachtige 

 ïelfsftandigheid , de welke overblyft , na dat 

 de zelve, is uitgebrand word bevonden te zyn 

 kragteloos , zonder enig inwendig vuur of 

 brandftof, gelyk als blykt aan deszelfs over- 

 blyfzel de puimfteen. Deze puimdeen is over 

 al vol ledige gaatjes , door de welke de brand- 

 ftof met de welke de levendige molefteen be- 

 vrugt is , onder het branden fchynt uitgegaan 

 te tyn. Waar uit blykt dat de molefteen een 

 ftof is van twederhande zelfftandigheid , als i 

 ten onverbrandelyke fteen-ftof ; en z een bran- 

 ftofdiein dezelve als gehuisveft is. Ook is 

 deze brandftof zeer veel in vergelykinge van 

 de fteenltof , want de puimfteen is zo licht 

 dat dezelve op het water komt te dryven , en 

 de levendige molefteen is uitftekend fwaar van 

 gewigt. Als dan een berg als de Etna op veel 

 plaatzen is uitgebrand , door een zeer fchrik- 

 kelyken en langdurigen brand , en dat onbe . 

 grypelyk veel brand- ftof uit de zelve is na 

 de lucht gcfmeten , en verteert , zyn die on- 

 deraardfche uitgebrande plaatzen als de puim- 

 fteen , en als de zelve wederom zyn aangegroeid; 

 wederom verandert in levendige molefteen, 

 gelyk als ik voordezen zeer omftandiglykaan- 

 getoont heb in myn weeklyks difcours over 

 de graflTerende ziektens enz. van pag. icp tot 

 pag. 140. alwaar den lezer niet alleen zal vin- 

 I 3 den 



