252 Nader Verklaaring van een 



men niet meer vermoeid worde, wanneer mctt 

 één Oog open houdt, dan wanneer zy beiden 

 open zyn. In 'c Geval van *c werkzaarae Gezigt, 

 in tegendeel, blykt het dat de noodige poogin- 

 gen , om aan eenig der deelen van het Oog eene 

 figuur of gcftalte te geeven , die 'er niet natuur- 

 lyk aan is, niet kunnende nalaaten door langduu- 

 righeid te vermoeijen, buiten twyfel nog meer 

 vermoeijen zouden, indien men verpligt was de- 

 zelven op de beide Oogen , dan op één Oog al- 

 ken , in 't werk te ftellen ; dat is , indien men , om 

 een Voorwerp duidelyk te zien , de beide Oogcn 

 te gelyk gebruiken wilde, dan indien men zig 

 met één Oog daar toe te vrede hield. Hier uit 

 volgt, dat wy, zelfs wanneer wy de beide Oo- 

 gen open hebben, niet moeten tragten hetzelve 

 duidelyk te zien, dan met één Oog alleen, laa- 

 rende het andere in onwerkzaamheid : 't welk 

 toegeftaan zynde ons op de koers brengt om te 

 verklaaren , waarom het Gezigt meer vermoeid 

 worde, als men maar één Oog geflagen heeft op 

 een Vonrwerp, dat men duidelyk wil befchou- 

 wcn , dan zo zy 'er beiden op gerigt zyn. 



Laat ons, ten dien einde, onderftellen, dat in 

 het Geval, wanneer, de beide Oogen open zyn- 

 4e, dezelven eenige verandering van de Geftalte 

 'hunner deelen onder elkander, hebbende te on- 

 dergaan , en byijevolg eenige pooging moetende 

 maaken , om een Vc orwerp duidelyk te zien ; 'er 

 jnaar één zy , *t welk zig daar aan overgeeft en 



dat 



