Ziekte der Paarden. 3^9 



Uit deeze Wparneemingen oordeelde ik , dat 

 de Oorzaak van dit Ongemak niet uitwendig wa- 

 re, en, dewyl ik op de Huid nooit eenig teken 

 gevonden had van Beet of Steek, dagt ik, dat 

 liet geenszins de Beet of Steek kon zyn van een 

 Spitsmuis , maar dat de Kwaal een inwendige 

 Oorzaak had. 



Ik had, in 't jaar 1755^ van deeze Kwaal te 

 geneezen een Merry , toebehoorende aan Mada- 

 me la Marquife d'^AIigre. Dit Paard bevond ik 

 dat hinkte : ik voelde dat hetzelve een klein Ge- 

 zwel had aan 'c platte van de Bil, met Wanlus- 

 tigheid en ligte Huiveringen. Aan deeze teke- 

 nen erkende ik, dat het de Ziekte was, die men 

 toefchryft aan de Beet van de Spitsmuis : ik wil- 

 de met de gemaakte Waarneemingen myn voor- 

 deel doen : ik oordeelde raadzaam te Scarificee- 

 ren, en verzogt daar toe Verlof aan Madame de 

 Marquife; vertoonende haar, dat deeze Opera- 

 tie het eenigfte Hulpmiddel was voor de Ziekte 

 van dit Paard, en welke ik oordeelde dat geluk- 

 ken zou , volgens de Denkbeelden , welken my 

 de Ontleeding der Paarden, van dergelyke Ziek- 

 te geftorven , aan de hand gegeven hadt. Eer 

 de Operatie door my werkftellig werd gemaakt , 

 onderzogt ik op nieuws het Gezwel, dat zig, in 

 minder dan een Uur, tot aan het Uijer uitgebreid 

 hadt. De Merry haalde met meer moeite Adem 

 en was zwakker. Op ftaande voet maakte ik 

 Infnydingen tot op de Spieren , ter diepte van by 



X. Deel. X 3 de 



